بررسی کامل و دقیق انیمه دفترچه مرگ

نقد و بررسی
یک دفترچه سیاه رنگ ساده. روی جلدش نوشته «Death Note». داخلش هم چند خط قانون خشک و خالی نوشته شده و اسم هرکسی که داخل آن نوشته شود (خدا بیامرزدش مرد خوبی بود)
قهرمان یا هیولا؟
لایت یاگامی یک شرور قصه‌های کودکانه نیست که با خنده‌های شیطانی نقشه بکشد. او نابغه‌ای است خسته از بی‌عدالتی‌های جهان. دانشجویی که از اخبار تکراری قتل و تجاوز به تنگ آمده. و حالا، به لطف یک دفترچهٔ جادویی، برای اولین بار این «قدرت» را دارد (واقعا خوش به حالش کاش منم یکی داشتم)
واقعاً کدام یک از ما، در عمیق‌ترین لایه‌های ذهنش، لحظه‌ای وسوسه نشده که شر را از ریشه حذف کند؟ Death Note دقیقاً از همین نقطه به تو ضربه می‌زند. همذات پنداری با کسی که کارش قتل زنجیره‌ای است. این بزرگ‌ترین حقهٔ روان‌شناختی داستان است
وقتی دو نابغه شطرنج بازی می‌کنند، جهان تخته است
اگر لایت را آتش بدانیم، ال آب سردی است که مدام بر شعله‌هایش ریخته می‌شود. کارآگاهی که نه اسم واقعی‌اش را می‌دانی، نه چهره‌اش را تا مدتی می‌بینی. خمیده می‌نشیند، با انگشتانش شیرینی برمی‌دارد، پابرهنه راه می‌رود، و مغزش در آن میان، بی‌صدا در حال پردازش هزاران احتمال است.
دوئل لایت و ال، نبردِ مشت و خون نیست. نبردِ کلمات است، نگاه‌ها، سکوت‌های سنگین، و دیالوگ‌هایی که هرکدامشان می‌تواند مسیر داستان را عوض کند. این دو نابغه، در عین دشمنی، محتاج یکدیگرند. لایت بدون ال، فقط یک قاضی‌القضاتِ خودخوانده است. ال بدون لایت، یک نابغهٔ گوشه‌گیر و بی‌چالش هست ( البته خیلی هم خوش شانسن
نفس این رقابت، تا همان جایی که باید، ادامه پیدا می‌کند و تازه بعد از آن است که مخاطب می‌فهمد این تمام ماجرا نبود.
مک گافینی به نام دفترچه
دفترچهٔ مرگ، در ظاهر یک وسیلهٔ جادویی برای کشتن است. اما در باطن، یک وسیلهٔ نقلیه است برای رساندن ما به سوال‌های مهم
· آیا عدالت، یعنی مجازات بدون محاکمه؟ (فکر کنم جواب این آره هستش)
· آیا «هدف خوب»، می‌تواند «وسیلهٔ کثیف» را تطهیر کند؟(بله)
· و از همه تلخ‌تر: قدرت مطلق، حتی اگر در دست بهترینِ ما باشد، روحش را فاسد نمی‌کند؟
Death Note این پرسش‌ها را روی میز می‌گذارد، اما جوابی نمی‌دهد. جواب با توست. (ولا خودمم جوابو نمی‌دونم)
اتمسفری که زیر پوستت می‌خزد
موسیقی Death Note یک شخصیت جداگانه است. زمزمه‌های راهبانه، طنین کلیسایی، و ناگهان هجوم گیتار الکتریک. انگار که فرشته و شیطان، همزمان در گوش تو آواز می‌خوانند. رنگ‌پردهٔ تیره، قرمزهای خونی، سایه‌های سنگین؛ استودیوی مدهاوس (Madhouse) توانسته حس و حال مانگای افسانه‌ای تاکشی اوباتا را زنده کند. ( وای خدا چقد ترسیدم)
ترک کوچکی در دیوار
اگر بخواهیم منصف باشیم، Death Note پس از نقطهٔ عطف بزرگ داستان، کمی از آن آتش اولیه‌اش را از دست می‌دهد. شخصیت‌های تازه‌نفس، هرچقدر هم که خوب طراحی شده باشند، هرگز نمی‌توانند جای خالی رقابت لایت و ال را پر کنند. داستان همچنان نفس‌گیر است، اما دیگر آن تب و تاب اولیه رو نداره
نتیجه
Death Note یک انیمه نیست که فقط ببینی و تمامش کنی. این انیمه، یک آینه است. آینه‌ای که از تو می‌پرسد: «تو اگر جای لایت بودی، چکار می‌کردی؟» و جواب این سوال، احتمالاً تو را بیشتر از خود انیمه می‌ترساند.
اگر هنوز این شاهکار جنایی-روان‌شناختی را ندیدی توصیه میکنم حتما ببینی (ولی بعداً ناراحت نشین که شما همچین چیزی ندارین) چیز هوایی که تو پرانتز ها گفتمو جدی نگیرین