سولو لولینگ؛ قدرت بی‌چونوچرا، روایتی بی‌کم‌وکاست

«سولو لولینگ» ساخته چونگ-یوک (مانوا) و انیمه‌ی استودیو A-1 Pictures، یکی از پدیده‌های انکارناپذیر ژانر اکشن فانتزی است. داستان دربارهٔ سونگ جین-وو، شکارچی درجهٔ E است که آنقدر ضعیف محسوب می‌شود که شکارچیان دیگر او را «ضعیف‌ترین سلاح بشر» می‌نامند. اما پس از یک مأموریت مرگبار در معبدی دوگانه، او به سیستمی مرموز دسترسی پیدا می‌کند که تنها اجازه می‌دهد خودش قدرت بگیرد، بدون نیاز به هیچ گروه یا همکاری.

نقطهٔ قوت بی‌رقابت «سولو لولینگ»، لذت محض از تماشای صعود بی‌وقفهٔ قدرت است. جین-وو از یک قربانی همیشه در حال مرگ، به موجودی تبدیل می‌شود که از سایه‌های خود ارتشی شکست‌ناپذیر می‌سازد. فرمول «سطح‌آپ، مبارزه، تکامل» دقیقاً همان چیزی است که طرفداران بازی‌های ویدیویی عاشقش هستند. هنر مانوا با طراحی‌های سیاه و نارنجی خیره‌کننده، حس هر ضربه را ملموس می‌کند. انیمه نیز با سکانس‌های اکشن ناب و سینمایی، به ویژه در مبارزات پایانی فصل اول، استاندارد جدیدی در سرعت و شلوغی نبردها تعریف می‌کند.

اما در این میان، بزرگترین نقطهٔ ضعف «سولو لولینگ» نیز عیان است: قربانی کردن عمق روایت به پای هیجان. شخصیت‌های کنار جین-وو (از رئیس انجمن تا خانواده‌اش) تا حد کارمندان غیرقابل جایگزین شدن پیش می‌روند؛ آنها صرفاً برای واکنش نشان دادن به ضعیف‌تر یا قوی‌تر شدن قهرمان حضور دارند. حتی چا هه-این، به عنوان شخصیت اصلی زن، بیشتر از آنکه یک هم‌راه باشد، نمادی است که به قدرت جین-وو «افتخار می‌کند». هیچ توسعهٔ شخصیتی عمیقی برای سایر شکارچیان رخ نمی‌دهد.

علاوه بر این، معادلهٔ «من در برابر جهان» آنقدر جدی گرفته می‌شود که اصل اساسی دنیای شکارچیان (یعنی مبارزه دسته‌جمعی) را نادیده می‌گیرد. پس از چند قسمت، جین-وو عملاً نیازی به کسی ندارد. در بخشهای پایانی مانوا، قدرت او به سطح فراطبیعی می‌رسد که هرگونه تنش و تهدید را از داستان می‌گیرد. همچنین، فرضیهٔ «حاکمان و پادشاهان» باوجود جذابیتش، خیلی دیر وارد روایت می‌شود و ماهیت سادهٔ اولیهٔ داستان را به پیچیدگی‌های بیموردی گره می‌زند.

در مجموع، «سولو لولینگ» یک فست‌فود خوش‌طعمِ جهان ژاپن‌محور انیمه است؛ اگر از خوردن یک همبرگر آبدار لذت می‌برید، این اثر را دوست خواهید داشت. اما اگر به دنبال کاوشی فلسفی مثل «ناروتو» یا «اندرلاین» هستید، اینجا خبری از پختگی شخصیت‌ها یا نقد نظام قدرت نیست. «سولو لولینگ» وعده می‌دهد که «قوی‌ترین شو»، نه بهترین قصه‌گو.