«Agents of the Four Seasons»؛چشم‌نواز، ولی اونقدرها هم که فکر می‌کردم عمیق نیست
۳ تیر ۱۴۰۵
خب، این انیمه تازه اومده و از همون اولش هم که تریلرش اومد، کلی سروصدا کرد . چون استودیو WIT ساخته‌ش، همونهایی که «Attack on Titan» و «Vinland Saga» رو ساختن و نویسنده‌اش کانا آکاتسوکیه، همون کسی که «وایولت اورگاردن» رو نوشته . با این سابقه، آدم توقع یه چیز درجه‌یک رو داره. منم رفتم سراغش. انیمیشنش که واقعاً یه چیز دیگه‌ست، ولی داستانش…
قصه‌ش چیه؟
داستان درباره‌ی موجوداتی به اسم «عاملان فصل‌ها» هست که وظیفه دارن فصل‌ها رو از طریق رقص و آواز به دنیا بیارن . یکی از اینا، «هیناگیکو کایو»، عامل بهاره، ۱۰ سال پیش توسط یه گروه شورشی دزدیده می‌شه و بهار هم از بین می‌ره . حالا «ساکورا هیمه‌دکا»، نگهبانش، ۱۰ سال دنبالش می‌گرده تا اینکه هیناگیکو یهو برمی‌گرده و قراره دوباره بهار رو برگردونه .
ولی ماجرا فقط این نیست. ظاهراً بین عاملان فصل‌ها و نگهبان‌هاشون یه رابطه‌ی عاطفی عمیقی شکل می‌گیره، مخصوصاً بین هیناگیکو و «روسی»، عامل زمستون، که انگار دلش براش تنگ شده و مدام می‌گه «هر جا که نگاه می‌کنم، تو رو می‌بینم» . این ماجرا کمکم به یه درام عاطفی و روان‌شناختی تبدیل می‌شه که قراره رازهای ۱۰ سال گذشته رو لو بده.
چیزش خوبه؟
انیمیشنش. والا، نمی‌شه انکار کرد. WIT واقعاً توی این کار تبحر داره. اون صحنه‌هایی که بهار برمی‌گرده و گل‌ها یکی‌یکی شکوفا می‌شن، یا برف آب می‌شه و رنگ‌ها برمی‌گردن… انقدر قشنگه که آدم می‌مونه . طراحی شخصیت‌ها، نورپردازی، حرکت موها و لباس‌ها، همه‌چیز دقیق و چشم‌نوازه. بعضی‌ها گفتن که فضاش یاد «Frieren» یا خود «وایولت» می‌اندازه، که واقعاً همینه .
موسیقی‌اش هم که کنسوکه اوشیو ساخته، همون کسی که برای «چینسا من» موسیقی ساخت، واقعاً فضا رو درست می‌رسونه. آروم و غمگین، درست همون چیزی که داستان نیاز داره .
یه چیز دیگه، شخصیت‌های اصلی. ساکورا، نگهبان، انقدر به هیناگیکو وفاداره که آدم حسابی تحت تأثیر قرار می‌گیره . بعضی از منتقدا گفتن که ساکورا کمکم تبدیل به یه قهرمانِ دوست‌داشتنی و چندبعدی می‌شه که واقعاً براش دل می‌سوزونی .
حالا بریم سراغ بدی‌هاش
داستانش. متأسفانه، بزرگترین مشکل این انیمه، داستان‌گویی‌شه. اولش که شروع می‌شه، یه حس رمزآلود و جذابی داره. ولی کمکم که جلو می‌ری، می‌بینی که داستان انقدر تکرار می‌شه که آدم خسته می‌شه. بزرگترین انتقادی که تقریباً همه بهش دارن، فلش‌بک‌های بی‌نهایت تکراری هست. انگار که هر قسمت، دوباره و دوباره، ماجرای ۱۰ سال پیش رو از زاویه‌های مختلف نشون می‌دن، بدون اینکه چیزی جدید به ماجرا اضافه کنن .
یه منتقد گفته که «انیمه معتاد شده به فلش‌بک‌های تکراری» و اینقدر این کار رو تکرار می‌کنه که دیگه آدم حتی دیگه براش ذوقی نمیمونه . انگار که نمی‌خوان جلو برن، فقط می‌خوان بمونن توی همون خاطره‌ی تلخ و هر بار یه کم بیشتر اشک آدم رو دربیارن.
یه مشکل دیگه، شخصیت هیناگیکو هست. بعضی‌ها گفتن که طرز حرف زدن و رفتارش انقدر مصنوعی و بچگانه‌ست که اعصاب خردکنه . راستش، من خودم هم بعضی وقت‌ها از نحوه‌ی حرف زدنش کلافه می‌شدم. انگار که یه بچه‌ی ۵ ساله توی بدن یه بزرگ‌سال گیر کرده. حتی اگه این رفتار به خاطر آسیب‌های روحیه، بازم نمی‌تونست باعث بشه که آدم باهاش ارتباط برقرار کنه.
یه مشکل دیگه هم، جهان‌سازیِ بی‌منطق هست. هیچ‌کس واقعاً نمی‌دونه این شورشی‌ها که به عاملان حمله می‌کنن، اصلاً چی می‌خوان. اگر یه عامل بمیره، یه عامل جدید جایگزینش می‌شه، پس کشتنشون چه فایده‌ای داره؟ اینقدر این موضوع بی‌جواب مونده که بعضی‌ها گفتن داستان «اگر بیشتر از یه دقیقه بهش فکر کنی، هیچ معنی‌ای نداره» .
یه نکته‌ی جالب درباره‌ی نقدها
جالبه که نقدها به دو دسته‌ی کاملاً متفاوت تقسیم شدن. یه عده عاشقش شدن و می‌گن که شخصیت‌ها و درامش انقدر عمیقه که هر قسمت توی دل آدم می‌شینه . یه عده دیگه، از جمله منتقدای حرفه‌ای، می‌گن که این انیمه فقط قشنگه، ولی ته‌دلش خالیه و داستان‌گویی‌ش افتضاحه . خود من بیشتر با دسته‌ی دوم موافقم. هرچند که بعضی از قسمت‌های آخرش، مخصوصاً اونجایی که به ماجرای تابستون و خواهرای دوقلو می‌رسه، یه کم بهتر می‌شه، ولی بازم نمی‌تونه اون ضعف‌های بزرگ رو جبران کنه .
حرف آخر
اگه از من بپرسی که ارزش دیدن داره یا نه، می‌گم بله، ولی با کلی شرط. اگه عاشق انیمیشن‌های قشنگ و موسیقی‌های آروم هستی و حوصله‌ی یه داستانِ کند و کلیشه‌ای رو داری، ببینش ضرر نمی‌کنی. ولی اگه دنبال یه داستانِ پیچیده و غافلگیرکننده هستی، مثل «Steins;Gate» یا «Death Note»، شاید برات خسته‌کننده بشه.
من خودم از دیدنش پشیمون نیستم، ولی ته دلم یه حسرتی موند که با اون همه پتانسیل و اون همه تبحر فنی، کاش داستان‌گویی بهتری داشت. این انیمه، با اون همه امکانات، می‌تونست یه شاهکار بشه، ولی توی روایت و شخصیت‌پردازی کم آورد. حیف.
دیدگاه های کاربران
اولین نفر باشید دیدگاهی ثبت میکند