این انیمه چیست ؟

حتما. در ادامه نقدی ۵۰۰ کلمهای بر انیمه تنها سطح‌زنی میکنم (Solo Leveling) ارائه شده است.

—

تنها سطح‌زنی میکنم: پادشاه سایه‌ها یا پادشاه کلیشه‌ها؟

انیمه تنها سطح‌زنی میکنم بدون شک به یک پدیده جهانی تبدیل شد. ساخته A-1 Pictures با انیمیشنی خیره‌کننده، نبردهای نفس‌گیر و موسیقی حماسی هیرویوکی ساوانو، استاندارد جدیدی برای اقتباس از وبتون‌ها تعیین کرد . روایت سونگ جین‌وو، شکارچی درجه E که ناگهان توانایی «سطح‌زدن» پیدا می‌کند، یک فانتزی قدرتمند اعتیادآور است. اما آیا این انیمه فراتر از «آگرافارمینی» (جذابیت‌نمایی قدرت) و نبردهای درخشان، چیزی برای ارائه دارد؟ پاسخ منفی است.

نقطه قوت غیرقابل انکار سریال، جنبه فنی و سرعت روایت آن است. هر قسمت با یک کلیف‌هنگار (وقف‌گاه) هوشمندانه به پایان می‌رسد که تماشاگر را وادار به دیدن قسمت بعدی می‌کند . نبردها، به ویژه در فصل دوم، به‌قدری پویا و سینمایی طراحی شده‌اند که ضربان قلب را بالا می‌برند و استانداردهای انیمیشن مدرن را به رخ می‌کشند . با این حال، همین نقاط قوت، نقاط ضعف اصلی داستان را می‌پوشانند.

مهم‌ترین مشکل تنها سطح‌زنی میکنم، پوچی روایی و شخصیت‌پردازی ضعیف آن است. جین‌وو به جز «باحال بودن»، «قدرتمند بودن» و «داشتن اراده آهنین»، هیچ لایه شخصیتی دیگری ندارد . او یک «سیگما مِیل» (نقش مطلوبِ خیالی مخاطب) است که همه چیز برایش حل می‌شود. خبری از تضاد درونی، ضعف واقعی یا رشد شخصیتی عمیق نیست. این پوچی به قدری آشکار است که در فضای مجازی، طرفداران سریال هم به شوخی می‌گویند: «سه کاراکتر دیگر به غیر از جین‌وو نام ببرید!» (که سایه‌های او حساب نمی‌شوند) .

کاراکترهای مکمل نیز قربانی این تمرکز افراطی روی قهرمان داستان شده‌اند. شکارچیان درجه S که طبق داستان باید نخبگان مطلق باشند، برای درخشان‌تر جلوه دادن جین‌وو، مدام تحقیر و ناتوان نشان داده می‌شوند . در حالی که منبع اصلی (مانهوا) فرصت بیشتری به این کاراکترها می‌داد، انیمه تقریبا تمام تمرکز خود را بر روی «ارائه پاور فانتزی محض» گذاشته است .