نقد انیمه ناروتو

Naruto از اون انیمه‌هاست که خیلی‌ها باهاش بزرگ شدن و هنوزم اسمش که میاد یه حس نوستالژی خفن می‌گیرن. چیزی که ناروتو رو خاص می‌کنه فقط مبارزه‌هاش نیست؛ اینه که می‌بینی یه بچه که همه ازش متنفرن، کم‌کم تبدیل به کسی میشه که همه بهش احترام می‌ذارن. برای همین خیلی راحت میشه با ناروتو همذات‌پنداری کرد.

رابطه ناروتو و ساسوکه هم از اون چیزهاییه که نصف جذابیت داستان رو می‌سازه؛ یه دوستی و رقابت پر از درد، لج‌بازی و احساسات واقعی. از طرفی دنیاسازی انیمه، جوتسوها و شخصیت‌های متنوعش باعث میشه هر اوتاکویی حداقل یه کاراکتر موردعلاقه پیدا کنه.

البته اگه بخوایم منصف باشیم، ناروتو بعضی وقت‌ها واقعاً اعصاب‌خردکن میشه! فیلرهای زیاد و کش پیدا کردن بعضی آرک‌ها گاهی آدم رو وسوسه می‌کنه چند قسمت رو رد کنه. همچنین بعضی شخصیت‌های باحال مثل راک لی و نِجی می‌تونستن خیلی بیشتر از این بدرخشن.

در کل ناروتو شاید کامل نباشه، ولی اون‌قدر لحظه‌های حماسی، غمگین و انگیزه‌بخش داره که وقتی تمومش می‌کنی حس می‌کنی با یه مشت دوست قدیمی خداحافظی کردی. این دقیقاً همون چیزیه که ناروتو رو ماندگار کرده.