نقد کامل انیمه

وان‌پیس رو نبین اگه حوصله نداری به یه مشت آدمِ احمق وابسته بشی.

واقعاً همین.

چون اولش فکر می‌کنی لوفی یه یاروئه که کلاً مغزش رو گذاشته خونه و زده به دریا.
یکی شمشیر داره، یکی سیگار، یکی دروغ می‌گه، یکی دزده، یکی هم هر پنج دقیقه یه بار دنبال غذاست.

بعد یهو می‌بینی اینا شدن خونواده‌ات.

مشکل وان‌پیس دقیقاً همینه؛
اولش خیلی جدیش نمی‌گیری.

می‌خندی به کارای لوفی، به دعوای زورو و سانجی، به قیافه گرفتن نامی، به دروغ‌های اوسُپ…
بعد یه فلش‌بک میاد و با یه مشت بچگانه‌ترین خاطرات ممکن، یه جوری لهت می‌کنه که خودت می‌مونی چرا برای یه شخصیت کارتونی این‌قدر ناراحت شدی.

ولی چیزی که وان‌پیس رو برای من خاص می‌کنه، خودِ داستان اصلیش نیست.

دنیاییه که اودا ساخته.

یه گوشه‌ش آدم‌ها دارن دنبال گنج می‌گردن، یه گوشه‌ش یکی برای یه جزیره می‌جنگه، یه جای دیگه یه حکومت داره تاریخ رو پاک می‌کنه و اون وسط یه نفر فقط می‌خواد آزاد باشه.

وان‌پیس از اون داستاناست که هرچی بیشتر جلو می‌ری، بیشتر حس می‌کنی اون چیزایی که اول داستان مسخره به نظر می‌رسیدن، الکی اونجا نبودن.

یه اسم که فکر می‌کردی فقط یه اسمه، مهم می‌شه.
یه آدمی که فکر می‌کردی سیاهی‌لشکره، برمی‌گرده وسط داستان.
یه اتفاق کوچیک که اصلاً بهش توجه نکردی، چند صد قسمت بعد معنی پیدا می‌کنه.

البته بی‌نقص هم نیست.

بعضی وقتا وان‌پیس واقعاً شورشو درمیاره.
یه صحنه‌ای که باید دو دقیقه طول بکشه، ممکنه خدا می‌دونه چند قسمت کش پیدا کنه. 😂
گاهی هم تعداد شخصیت‌ها اون‌قدر زیاد می‌شه که تا یاد بگیری کی به کیه، خود داستان یه پیچ دیگه می‌خوره.

ولی با همه‌ی اینا، یه چیز رو نمی‌تونم ازش بگیرم:

وان‌پیس بلدِ کاری کنه برات مهم باشه.

مهم نیست یه شخصیت قدرت عجیب‌غریبی داشته باشه یا نه.
مهم اینه وقتی اسمش میاد، یادت می‌افته چه مسیری رو باهاش اومدی.

و لوفی؟

لوفی برخلاف چیزی که اولش به نظر میاد، قرار نیست باهوش‌ترین آدم داستان باشه.

اتفاقاً خیلی وقتا احمق‌ترین تصمیم ممکن رو می‌گیره.

ولی یه ویژگی داره که خیلی از آدمای باهوش داستان ندارن:

وقتی یکی رو آدم خودش حساب کنه، دیگه ولش نمی‌کنه.

شاید برای همینه که بعد از این همه قسمت، هنوز دیدن یه مشت دزد دریاییِ عجیب‌وغریب جذابه.

چون وان‌پیس فقط درباره پیدا کردن یه گنج نیست.

درباره آدماییه که وسط یه دنیای خراب، هنوز یه دلیلی برای خندیدن دارن.

و شاید قشنگ‌ترین بخشش همین باشه:

آخرش نمی‌فهمی بیشتر منتظر پیدا شدن وان‌پیسی، یا دیدن دوباره‌ی اون آدمایی هستی که توی این مسیر بهشون وابسته شدی.