بزرگ‌ترین ماجراجویی تاریخ انیمه

وقتی برای اولین بار اسم وان پیس را می‌شنوی، احتمالاً با خودت می‌گویی: «بیش از هزار قسمت؟ مگر یک داستان چقدر حرف برای گفتن دارد؟»

این دقیقاً همان سؤالی است که خیلی‌ها قبل از شروع وان پیس می‌پرسند.

اما نکته عجیب اینجاست که بعد از مدتی متوجه می‌شوی وان پیس آن‌قدر طولانی نیست چون نویسنده نمی‌دانسته کی تمامش کند؛ طولانی است چون جهانی خلق کرده که هر گوشه‌اش داستانی برای گفتن دارد.

بزرگ‌ترین نقطه قوت وان پیس نه مبارزاتش است، نه قدرت‌های عجیبش و نه حتی راز بزرگ گنج نهایی.

قدرت واقعی وان پیس این است که به تو حس ماجراجویی می‌دهد.

حسی که در دنیای امروز کمتر پیدا می‌شود.

هر بار که وارد یک جزیره جدید می‌شوی، انگار کتاب تازه‌ای را باز کرده‌ای. قوانین عوض می‌شوند، آدم‌ها عوض می‌شوند، فرهنگ‌ها عوض می‌شوند و این حس را داری که دنیا بسیار بزرگ‌تر از چیزی است که تا امروز دیده‌ای.

خیلی از انیمه‌ها جهانی برای روایت داستان دارند.

اما در وان پیس داستانی برای روایت جهان وجود دارد.

و این تفاوت کوچکی نیست.

یکی دیگر از ویژگی‌هایی که باعث شده وان پیس به یک پدیده تبدیل شود، احترامش به جزئیات است.

گاهی اتفاقی را می‌بینی که در لحظه بی‌اهمیت به نظر می‌رسد.

سال‌ها بعد ناگهان متوجه می‌شوی همان اتفاق کوچک بخشی از یک تصویر بسیار بزرگ‌تر بوده است.

این حس که نویسنده از مدت‌ها قبل می‌دانسته قرار است به کجا برسد، چیزی است که کمتر در آثار بلندمدت دیده می‌شود.

اما چیزی که شخصاً همیشه در وان پیس تحسین کرده‌ام، شخصیت‌هایش هستند.

نه به این دلیل که همگی شاهکارند.

بلکه به این دلیل که تقریباً هرکدام آرزو، انگیزه و هویتی مستقل دارند.

در بسیاری از آثار، شخصیت‌های فرعی صرفاً برای کمک به قهرمان وجود دارند.

اما در وان پیس احساس می‌کنی حتی اگر شخصیت اصلی هم وجود نداشت، بسیاری از این افراد باز هم زندگی خودشان را ادامه می‌دادند.

همین موضوع باعث می‌شود جهان آن زنده به نظر برسد.

البته اگر بخواهیم منصف باشیم، وان پیس بی‌نقص نیست.

بعضی آرک‌ها بیش از حد کش می‌آیند.

سرعت روایت مخصوصاً در نسخه انیمه گاهی آزاردهنده می‌شود.

برخی صحنه‌ها می‌توانستند کوتاه‌تر باشند و تأثیرشان را از دست ندهند.

این انتقادی است که حتی بسیاری از طرفداران دوآتشه وان پیس نیز با آن موافق هستند.

اما نکته جالب اینجاست که بعد از صدها قسمت، چیزی که در ذهن تو باقی می‌ماند تعداد قسمت‌ها نیست.

بلکه حس ماجراجویی است.

حس آزادی.

حس دنبال کردن رؤیایی که شاید غیرممکن به نظر برسد.

وان پیس از آن دسته آثاری است که وقتی درباره‌اش حرف می‌زنی، کمتر به یاد مبارزه خاصی می‌افتی و بیشتر به یاد سفری می‌افتی که همراه آن تجربه کرده‌ای.

و به نظر من این بزرگ‌ترین موفقیت یک داستان است.

اینکه مخاطب فقط بیننده نباشد؛ بلکه احساس کند بخشی از آن جهان بوده است.

امتیاز نهایی

داستان: 9.8/10
جهان‌سازی: 10/10
شخصیت‌پردازی: 9.7/10
احساسات: 9.5/10
موسیقی: 8.8/10
مبارزات: 9/10
ریتم روایت: 7.5/10

نمره نهایی: 9.5/10

وان پیس کامل نیست.

گاهی کند می‌شود.

گاهی بیش از حد طولانی به نظر می‌رسد.

اما وقتی صحبت از خلق یک دنیای زنده، بزرگ و فراموش‌نشدنی باشد، تعداد بسیار کمی از آثار می‌توانند کنار One Piece بایستند.

این فقط یک انیمه نیست؛

یک سفر است.

و خیلی از طرفدارانش بعد از تمام این سال‌ها هنوز حاضر نیستند از آن پیاده شوند.