نقد انیمه شیطان کش

انیمه Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba یکی از محبوب‌ترین و پرسر‌وصدا‌ترین انیمه‌های چند سال اخیره که خیلی سریع تونست بین طرفدارای انیمه معروف بشه. دلیل اصلی موفقیتش فقط داستانش نیست؛ بلکه ترکیب فوق‌العاده‌ی انیمیشن، موسیقی و صحنه‌های مبارزه باعث شده حسابی توی چشم بیاد. این انیمه از همون قسمت‌های اول، مخاطب رو وارد یه دنیای غمگین و هیجانی می‌کنه و کاری می‌کنه راحت نتونی دیدنشو ول کنی.

داستان درباره‌ی تانجیروئه؛ پسری مهربون که بعد از قتل خانواده‌ش توسط شیاطین، تصمیم می‌گیره تبدیل به شیطان‌کش بشه و خواهرش نزوکو رو که خودش تبدیل به شیطان شده نجات بده. شاید اصل داستان در نگاه اول خیلی پیچیده و عجیب نباشه، ولی چیزی که باعث جذاب شدنش می‌شه، نحوه‌ی روایت و احساسیه که به مخاطب منتقل می‌کنه. انیمه خیلی خوب غم، ناامیدی و امیدو کنار هم نشون می‌ده و باعث می‌شه آدم راحت با شخصیت‌ها ارتباط بگیره.

یکی از مهم‌ترین نقطه‌قوت‌های «شیطان‌کش»، بدون شک کیفیت انیمیشنشه. استودیو سازنده واقعاً ترکونده و صحنه‌های مبارزه رو در حدی قشنگ ساخته که بعضی وقتا بیشتر شبیه یه اثر سینمایی به نظر می‌رسن تا یه انیمه‌ی سریالی. افکت‌های مبارزه، رنگ‌بندی و حرکت دوربین‌ها انقدر خوب کار شدن که حتی کسایی که زیاد انیمه نمی‌بینن هم جذبش می‌شن. مخصوصاً مبارزه‌های تانجیرو با شیاطین رده‌بالا، از هیجان‌انگیزترین صحنه‌های چند سال اخیر دنیای انیمه به حساب میان.

شخصیت‌ها هم یکی دیگه از دلایل محبوبیت این اثرن. تانجیرو برخلاف خیلی از شخصیت‌های اصلی شونن، بیش از حد مغرور یا خفن نیست و بیشتر با مهربونی و انسانیتش شناخته می‌شه. نزوکو هم با اینکه دیالوگ خیلی کمی داره، ولی حضورش توی داستان خیلی تأثیرگذاره. از اون طرف، شخصیت‌هایی مثل زنیتسو و اینوسکه هم باعث می‌شن فضای داستان همیشه بیش از حد جدی و غمگین نشه و یه مقدار طنز بهش اضافه بشه.

البته انیمه ضعف‌هایی هم داره. بعضی وقتا روند داستان قابل پیش‌بینی می‌شه و حس می‌کنی فرمول کلی مبارزه‌ها تکرار شده. همچنین بعضی از شوخی‌های زنیتسو برای بعضیا زیادی اغراق‌شده و اعصاب‌خردکنه. از نظر داستانی هم شاید به پیچیدگی انیمه‌هایی مثل «اتک آن تایتان» نرسه.

در کل، «شیطان‌کش» یه انیمه‌ی فوق‌العاده خوش‌ساخت و هیجان‌انگیزه که بیشتر از هرچیز با انیمیشن خفن و مبارزه‌های جذابش شناخته می‌شه. شاید داستانش خیلی فلسفی و پیچیده نباشه، ولی اون‌قدر سرگرم‌کننده و احساسی هست که راحت بتونه ساعت‌ها مخاطب رو پای خودش نگه داره.