ارن ییگر قهرمان برخلاف افکار عمومی

وقتی صحبت از ارن ییگر می‌شود، بیشتر مردم به یاد رامبلینگ و ویرانی گسترده می‌افتند و همین کافی است تا او را در دسته شرورها قرار دهند. اما به نظر من، ارن یکی از غم‌انگیزترین قهرمانان تاریخ انیمه است؛ قهرمانی که هرچه بیشتر برای آزادی جنگید، بیشتر از آن فاصله گرفت.

ارن داستانش را با نفرت از دیوارها آغاز کرد، اما در پایان فهمید که دیوارهای واقعی از سنگ ساخته نشده‌اند؛ بلکه از ترس، تعصب و نفرت انسان‌ها شکل گرفته‌اند. او زمانی که حقیقت جهان را کشف کرد، متوجه شد هیچ راهی وجود ندارد که همه را نجات دهد. برخلاف قهرمانان معمولی که با یک سخنرانی یا پیروزی بزرگ همه‌چیز را درست می‌کنند، ارن مجبور شد میان فاجعه و فاجعه‌ای بزرگ‌تر انتخاب کند.

نکته‌ای که بسیاری نادیده می‌گیرند این است که ارن هرگز به دنبال قدرت نبود؛ او به دنبال اختیار بود. می‌خواست خودش سرنوشتش را تعیین کند، نه اینکه قربانی تصمیم دیگران باشد. تراژدی شخصیت او دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شود؛ هرچه بیشتر برای آزادی تلاش کرد، بیشتر اسیر سرنوشتی شد که از آن آگاه بود.

به همین دلیل ارن را نمی‌توان تنها با برچسب «قهرمان» یا «شرور» تعریف کرد. او نماد انسانی است که زیر فشار شرایطی غیرممکن، تصمیمی غیرممکن می‌گیرد. شاید نتوان از تمام کارهایش دفاع کرد، اما نمی‌توان شجاعت او را در پذیرفتن پیامدهای انتخاب‌هایش انکار کرد. همین پیچیدگی است که ارن ییگر را به شخصیتی تبدیل کرده که سال‌ها پس از پایان آتک آن تایتان نیز درباره‌اش بحث خواهد شد.