یکی از خاص‌ترین و ماندگار ترین انیمه های تاریخ

ساخته شینیچیرو واتانابه خالق یکی از بهترین انیمه ها با ژانر سامورایی، که بعد از بیش از بیست سال هنوز خودشو حفظ کرده.
چیزی که این انیمه رو از بقیه متمایز می‌کنه فقط سامورایی بودنش نیست ، (بزارید خودمونی بگم) اینه که تو هیپ هاپ رو با دوره سنتی ادو ژاپن ترکیب کنی !
چیزی خاص خلق کرده که تجربش توی هیچ انیمه دیگه ای امکان پذیر نیست .!

داستان سه شخصیت کاملاً متفاوت از هم داره که
موگن : یک جنگجوی خشن که از هیچ قانونی پیروی نمیکنه و سبک مبارزه خاص خودشو داره ،و گذشته عجیب غریبی داره.

جین : یه رونین ساکت، مودب ، و فوق‌العاده ماهر که برخلاف موگن ، همه چیز رو با نظم و دیسیپلین انجام میده.

و در نهایت فو : یه پیشخدمت پونزده ساله که دهن این دونفر رو تو داستان سرویس میکنه که به «سامورایی که بوی آفتابگردان میده» برسه

توی نگاه اول میگی این داستان سادس،اما نه ،به هیچ وجه
Samurai champloo اصلا نمیخواهد تو رو به مقصد برسونه، خود سفر و ماجراهایی که تو داستان اتفاق میوفته جذابه، هر قسمت به اتفاقی میوفته و یه احساس و وایبی داره ، یه جا درام ، کمدی دیوونه وار و باحال ، و گاهی غرق یه قسمت میشی و فراموش میکنی که داری انیمه سامورایی میبینی

اگه Samurai Champloo یه بدن داشت، روحش صد در صد موسیقی بود. چیزی که این اثر رو از همه‌ی هم‌عصراش(عصرانش) جدا می‌کنه، ترکیب هوشمندانه‌ی دو عنصر به‌ظاهر ناسازگاره:

· موسیقی هیپ‌هاپ و لُـفای: موسیقی متن توسط اسطوره‌ی بزرگ نوجابس به همراه Fat Jon، Force of Nature و Tsutchie (اگه اشتباه ننوشته باشم)ساخته شده. جوری ساخته شده که انگار داری توی خیابون‌های شب‌زده‌ی توکیو با یه هدفون خوب قدم می‌زنی، نه ژاپن قرن هفدهم.

· سبک بصری و تدوین: Samurai champloo به‌خوبی از قراردادهای تاریخی فاصله می‌گیره. گرافیتی روی دیوارهای چوبی، ضبط‌صوت، عینک آفتابی، دوچرخه و حتی مسابقه‌ی بیسبال! همه‌ی این‌ها توی بستر تاریخی ژاپن نشون داده میشن بدون اینکه زننده یا بی‌جا به نظر بیان.

خود کلمه‌ی «Champloo» از واژه‌ی اوکیناوایی «Champuru» به معنای «مخلوط» گرفته شده و نشون دهنده همین بی پروایی واتانابس

یه چیزی که دربارش بهتون گفتم تفاوت های بزرگ این سه شخصیت باهمه که همین رو میشه عنوان قلب تپنده samurai champloo گفت(به کار برد).
هر کدوم به تنهایی عمیق و پیچیدن ، اما کنار هم میدرخشن:

موگن : نماد آنارشی و آزادی مطلق ، سبک مبارزش (چامپلو) شبیهِ بریک دنس و کاپوئراس ،غیر قابل پیش بینی ، سریع و خشن .

جین : نماد دیسیپلین، نظم و سنت، هر کاری که می‌کنه حساب شدی ، معلومه براش وقت گذاشته،

فو : از لحاظ فیزیکی ضعیف ترینه ، اما با شجاعت و اصرارش این دوتا آدم کاملا متضاد رو کنار هم نگه میداره.

رابطه موگنو جین همیشه شکر آبه، درگیری های همیشگی بین هرجو مرج و آزادی، توی طول داستان مجبور میشن باورها های سفتو سختشون فاصله بگیرن و از هم چیز هایی رو یاد بگیرن، دوئل آخرشون در آرین قسمت از روی انتقام نبود ، بلکه برای اثبات سبک زندگی شون بود که آخر هیچ کدوم برنده نمیشن

Samurai champloo نقات درخشان زیادی داره اما نقاط ضعفی هم داره که نمیشه نادیدشون گرفت و الان بهتون میگم

۱- گاهی اوقات داستان های فرعی با اهمیت ترن تا داستان اصلی
۲- یکی دوتا قسمت اصلا اضافن و داستان فرعی مهمی نیستن و رسماً هیچ تاثیری تو روند داستان ندارن که پولی بگیرن یا چیزی بهشون برسه که باهاش ادامه بدن
۳- پایان باز ، من اصلا دوست نداشتم و توی نظراتش تو IMDB بری ببینی بیشترین ایرادی که ازش گرفتن همین پایان بازش بوده

اما نقاط خویش:

۱- موسیقی فوق‌العاده و فضا سازی بی نظیر ( نوجابس شاهکار کرده)
۲- شخصیت پردازی عمیق و به یاد موندنی برای هر سه کاراکتر
۳- انیمیشن پویا که هنوز هم رو دست کلی از انیمه های ۲۰۲۰ به بعد میزنم
۴- مبارزات خلاقانه با طراحی منحصر به فرد
۵- تلفیق هوشمندانه فرهنگ سنتی و مدرن بدون هیچ زور اضافی

آخرین حرف: یه ماجراجویی منحصر به فرد و تکرار نشدنی، مبارزات خیلی خفن ، شخصیت های به یاد ماندنی و فاحشه های زیبا ، و از همه مهمتر موسیقی باحال نوجابس که بازم میگم شاهکار خالص
وقتی samurai champloo رو میبینی یا عاشقش میشی و حسرت میخوری فصل دوم نداشت یا اصلا هیچی ازش نمیفهمید

این رو جدا میگم ، آقای واتانابه یه انیمه دیگه به نام cowboy Bebop هم ساخته که اون از samurai champloo هم معروف تره
دمت گرم که خوندی و امیدوارم وقتی این انیمه رو دیدی لظت ببری