انیمه ی‌ روزهای ساکاموتو از نگاه من

اگر فکر می‌کنید انیمه‌های اکشن همه شبیه هم هستند و قهرمان‌ها همیشه یا نوجوانان دبیرستانی‌اند یا جنگجوهایی با مشکلات روحی، باید بگویم که هنوز با «تارو ساکاموتو» آشنا نشده‌اید. «روزهای ساکاموتو» دقیقاً همان چیزی است که دنیای انیمه به آن نیاز داشت: ترکیبی استادانه از اکشن‌های دیوانه‌وار و کمدیِ بی‌نقص که در عینِ شوخی بودن، مخاطب را کاملاً میخکوب می‌کند.

داستان درباره‌ی بهترین قاتلِ مزدورِ تاریخ است که حالا بازنشسته شده، ازدواج کرده و صاحب یک دختر شده است. او حالا یک مرد چاق و خوش‌خنده است که در سوپرمارکت کوچک خود مشغول کار است. همین تضاد بین «ساکاموتوی قاتلِ بی‌رحم» و «ساکاموتویِ مهربانِ سوپرمارکت‌دار»، ستون اصلی جذابیت داستان است. اینکه ببینیم او چطور با وجود قولش به همسرش برای نکشتن کسی، همچنان مجبور است از مهارت‌های مرگبارش برای محافظت از خانواده و دوستانش استفاده کند، فوق‌العاده سرگرم‌کننده است.

آنچه «روزهای ساکاموتو» را از آثار مشابه متمایز می‌کند، «خلاقیت در سکانس‌های اکشن» است. در اینجا، محیطِ اطراف همیشه تبدیل به سلاح می‌شود؛ از بسته‌های چیپس گرفته تا وسایل ساده‌ی فروشگاه، همه در دستان ساکاموتو به ابزارهای کشنده تبدیل می‌شوند. کارگردانی صحنه‌های مبارزه به قدری پویا و سریع است که حس می‌کنید در حال تماشای یک فیلمِ اکشنِ کلاسیک از جان ویک هستید، اما با چاشنی طنز ژاپنی.

در کنار ساکاموتو، شخصیت‌های فرعی هم عالی طراحی شده‌اند. از «شینِ» بی‌نوا که قدرت ذهن‌خوانی دارد و همیشه درگیر دردسرهای ساکاموتو می‌شود، تا دشمنانی که هر کدام استایل مبارزه منحصر به فرد خودشان را دارند. شیمیِ بین این شخصیت‌ها باعث می‌شود که داستان فقط یک روایت اکشنِ خشک و خالی نباشد و لایه‌های عاطفی و دوستانه جالبی به خود بگیرد.

در نهایت، «روزهای ساکاموتو» یک تجربه بصریِ نفس‌گیر است. این اثر به ما یادآوری می‌کند که حتی یک «اسطوره مرگبار» هم می‌تواند آرامشِ یک زندگی معمولی را به تمامِ قدرت‌های دنیا ترجیح دهد؛ هرچند که گذشته همیشه راهی برای پیدا کردنِ او دارد. اگر به دنبال انیمه‌ای هستید که ضربان قلبتان را بالا ببرد و در عین حال لبخند روی لبتان بیاورد، این اثر برای شما ساخته شده است. برای من، ساکاموتو نه فقط یک قاتل بازنشسته، بلکه نمادی از «خونسردی مطلق» در میانه آشوب است.