نقد و بررسی انیمه The After the End
۸ خرداد ۱۴۰۵
The Beginning After the End را معمولاً به‌عنوان داستان «تولد دوباره‌ی یک پادشاه» معرفی می‌کنند، اما شاید عجیب‌ترین راه برای نگاه کردن به این اثر این باشد که آن را داستانِ “ترس از کودکی” بدانیم.
آرتور برخلاف ظاهرش، هیچ‌وقت واقعاً کودک نیست. او در بدنی تازه بیدار شده، اما ذهنش سال‌ها پیرتر از دنیای اطرافش است. و همین موضوع، یکی از غمگین‌ترین بخش‌های پنهان انیمه را می‌سازد: او هیچ‌وقت فرصت ندارد واقعاً بزرگ شود، چون از همان ابتدا بیش از حد بزرگ شده است.
بیشتر مردم فکر می‌کنند قدرت اصلی آرتور استعداد جادویی یا تجربه‌ی زندگی قبلی‌اش است، اما قدرت واقعی او “فاصله گرفتن احساسی” است. او از همان کودکی یاد گرفته احساساتش را کنترل کند، واکنش‌هایش را حساب کند و همیشه چند قدم جلوتر فکر کند. این ویژگی در ظاهر او را بالغ و باهوش نشان می‌دهد، اما درواقع باعث می‌شود نتواند مثل یک انسان عادی زندگی کند.
برای همین، هرچه داستان جلوتر می‌رود، آرتور بیشتر شبیه بازیگری می‌شود که نقش یک پسر عادی را بازی می‌کند.
او لبخند می‌زند، با خانواده‌اش حرف می‌زند، دوست پیدا می‌کند، اما پشت تمام این رفتارها، ذهن کسی قرار دارد که قبلاً زندگی را تا آخرش تجربه کرده و از آن خسته برگشته است.
و این دقیقاً همان چیزی است که «آغاز پس از پایان» را از بسیاری از ایسکای‌ها جدا می‌کند: قهرمانش آرزوی ماجراجویی ندارد؛ او آرزوی “سادگی” دارد.
در بیشتر آثار مشابه، تولد دوباره نوعی آزادی است. شخصیت اصلی می‌تواند این‌بار بدون اشتباه زندگی کند. اما برای آرتور، تولد دوباره بیشتر شبیه زندانی آرام است. او می‌داند اشتباهات چه شکلی‌اند، می‌داند قدرت چگونه انسان را تغییر می‌دهد، و همین آگاهی اجازه نمی‌دهد با بی‌خیالی زندگی کند.
حتی رابطه‌ی او با والدینش هم از همین زاویه غمگین می‌شود.
پدر و مادرش فکر می‌کنند در حال بزرگ کردن کودکی نابغه هستند، اما حقیقت این است که آن‌ها ناخواسته در حال مراقبت از انسانی‌اند که از نظر ذهنی بسیار پیرتر از خودشان است. در بعضی لحظات، رفتار آرتور با خانواده‌اش بیشتر شبیه نگاه یک مرد خسته به آرامشی موقت است تا وابستگی واقعی یک کودک به والدینش.
این تضاد باعث می‌شود لحظات خانوادگی انیمه حس عجیبی داشته باشند: گرم و صمیمی‌اند، اما همیشه نوعی فاصله‌ی نامرئی در آن‌ها وجود دارد.
یکی دیگر از چیزهایی که کمتر کسی درباره‌اش حرف می‌زند، نحوه‌ی نمایش “قدرت” در این انیمه است. قدرت در آغاز پس از پایان هرگز کاملاً باشکوه نیست. حتی وقتی آرتور پیروز می‌شود، حس می‌کنی چیزی از انسانیتش را از دست می‌دهد. انگار هر قدمی که به سمت قوی‌تر شدن برمی‌دارد، او را از زندگی عادی دورتر می‌کند.
برای همین بهترین صحنه‌های داستان معمولاً مبارزه‌ها نیستند؛ بلکه لحظاتی‌اند که آرتور سعی می‌کند برای چند دقیقه، گذشته‌اش را فراموش کند.
اما انیمه اجازه نمی‌دهد این آرامش دوام بیاورد.
دنیا مدام او را مجبور می‌کند دوباره تبدیل به همان “شاه گری” شود؛ انسانی که احساسات را کنار گذاشته بود تا فقط زنده بماند و پیروز شود. درواقع کل داستان نبرد بین دو هویت است: آرتور، پسری که می‌خواهد زندگی کند، و گری، پادشاهی که فقط بلد بود دوام بیاورد.
نکته‌ی جالب اینجاست که انیمه هیچ‌وقت کاملاً مشخص نمی‌کند کدام‌یک واقعی‌تر است. آیا آرتور نسخه‌ی اصلاح‌شده‌ی گری است؟ یا فقط گری‌ای است که این‌بار محیط مهربان‌تری پیدا کرده؟
شاید به همین دلیل، فضای انیمه با وجود رنگ‌های روشن و دنیای فانتزی، همیشه کمی غمگین به نظر می‌رسد. چون زیر تمام جادوها و ماجراجویی‌ها، داستان انسانی قرار دارد که نمی‌تواند گذشته‌اش را خاموش کند.
حتی جهان داستان هم طوری طراحی شده که حس “ناتمام بودن” بدهد. قلمروها، جادوها و نژادهای مختلف بیشتر از آن‌که حس کشف ایجاد کنند، حس انتظار می‌دهند؛ انگار دنیا می‌داند آرامش فعلی موقتی است و دیر یا زود چیزی همه‌چیز را خراب خواهد کرد.
و شاید مهم‌ترین تفاوت این اثر با بسیاری از ایسکای‌ها همین باشد: در اکثر آثار، شخصیت اصلی از زندگی قبلی‌اش فرار می‌کند چون ضعیف بوده؛ اما آرتور از زندگی قبلی‌اش فرار می‌کند چون بیش از حد قدرتمند بوده است.
این تفاوت کوچک، کل حس داستان را عوض می‌کند.
«آغاز پس از پایان» در عمیق‌ترین لایه‌اش درباره‌ی این سؤال است: اگر انسانی همه‌چیز را به دست آورده باشد اما هیچ‌وقت واقعاً زندگی نکرده باشد، آیا تولد دوباره می‌تواند او را نجات دهد؟
و تلخ‌ترین پاسخ انیمه این است: گاهی انسان حتی با یک زندگی تازه هم نمی‌تواند از نسخه‌ی قبلی خودش فرار کند.
دیدگاه های کاربران
اولین نفر باشید دیدگاهی ثبت می‌کند