نقد وبررسی انیمه Wistoria: Wand and Sword کامل نیست

شاید بزرگ‌ترین سوءتفاهم درباره‌ی «Wistoria: Wand and Sword» این باشد که فکر کنیم داستانش درباره‌ی پسری بدون جادو است که می‌خواهد قوی‌تر شود.

نه.

این انیمه، در لایه‌ای عمیق‌تر، درباره‌ی خشونتِ نامرئیِ مقایسه است.

درباره‌ی انسانی که هر روز در محیطی نفس می‌کشد که حضور دیگران، ناخواسته تبدیل به مدرکی علیه ارزش خودش می‌شود.

ویل فقط جادو ندارد؛ اما مسئله‌ی اصلی، نداشتن جادو نیست.

مسئله این است که او در جهانی زندگی می‌کند که موفقیتِ دیگران را مدام جلوی چشمش آویزان نگه می‌دارد.

در چنین دنیایی، شکست همیشه با تحقیر همراه نیست.

گاهی شکست شکل ظریف‌تری دارد.

شکلِ تشویق کردنِ بقیه.

شکلِ تماشای استعدادهایی که برای دیگران طبیعی‌اند اما برای تو شبیه معجزه به‌نظر می‌رسند.

و شاید «ویستوریا» بیشتر از هرچیز درباره‌ی همین فرسودگی خاموش باشد.

فرسودگیِ تلاش کردن در جایی که فاصله‌ها هیچ‌وقت واقعاً از بین نمی‌روند.

خیلی از آثار شونن از ایده‌ی «با تلاش همه‌چیز ممکن است» تغذیه می‌کنند.

اما «ویستوریا» ناخودآگاه سؤال ناراحت‌کننده‌تری می‌پرسد:

اگر تلاش فقط باعث شود بتوانی عقب نمانی… نه این‌که واقعاً برابر شوی، آن‌وقت چه؟

ویل به‌طرز عجیبی قهرمانِ پیروزی نیست.

او بیشتر شبیه قهرمانِ دوام آوردن است.

و این دو چیز، زمین تا آسمان با هم فرق دارند.

دوام آوردن، شکوه کمتری دارد.

تشویق کمتری می‌گیرد.

اما گاهی بی‌رحم‌تر است.

چون باید هر روز بیدار شوی، درحالی‌که می‌دانی جهان هنوز تغییر نکرده.

هنوز همان قوانین را دارد.

هنوز همان فاصله‌ها وجود دارند.

و با این حال… دوباره ادامه بدهی.

شمشیر در این انیمه هم فقط ابزار مبارزه نیست.

شمشیر شبیه تلاش انسانی است برای لمس کردن جهانی که برای لمس شدن با دست‌های او ساخته نشده.

برای همین نبردهای ویل حس قدرت نمی‌دهند؛ حس اصطکاک می‌دهند.

حس برخورد بدن انسانی با ساختاری که از او سخت‌تر، قدیمی‌تر و بی‌اعتناتر است.

یکی از جنبه‌های کمتر دیده‌شده‌ی انیمه، رابطه‌اش با مفهوم «شایستگی» است.

«ویستوریا» دنیایی ساخته که آدم‌ها دائماً باید ارزش خودشان را اثبات کنند.

اما هیچ‌وقت دقیقاً معلوم نیست چه زمانی این اثبات کافی خواهد بود.

و این، ترسناک‌ترین بخش ماجراست.

زندگی کردن زیر سقفی که موفقیت در آن پایان ندارد.

فقط سطح توقعات عوض می‌شود.

شاید برای همین فضای انیمه، پشت زیبایی بصری‌اش، همیشه کمی مضطرب به‌نظر می‌رسد.

اینجا حتی امید هم آرامش‌بخش نیست.

امید بیشتر شبیه بدهی است.

چیزی که مدام از تو انرژی می‌خواهد تا زنده بماند.

حتی رابطه‌ی ویل با آرزوهایش هم کاملاً سالم به‌نظر نمی‌رسد.

گاهی حس می‌شود او دیگر صرفاً برای رسیدن به آینده نمی‌جنگد؛ برای فرار از معنای شکست می‌جنگد.

چون وقتی تمام هویتت روی ادامه دادن بنا شده باشد، توقف کردن دیگر استراحت نیست.

فروپاشی است.

و شاید به همین دلیل، «Wistoria: Wand and Sword» در عمیق‌ترین لایه‌اش اصلاً درباره‌ی جادو یا شمشیر نیست.

درباره‌ی آن لحظه‌ی ساکت و بی‌رحمی است که انسان از خودش می‌پرسد:

«اگر روزی دیگر نتوانم ثابت کنم ارزشمندم… آیا هنوز حق دارم خودم را دوست داشته باشم؟»

و شاید تمام تلخی پنهان انیمه در همین سؤال خلاصه شود.

writing{variant=”document” id=”79135″}
شاید بزرگ‌ترین سوءتفاهم درباره‌ی «Wistoria: Wand and Sword» این باشد که فکر کنیم داستانش درباره‌ی پسری بدون جادو است که می‌خواهد قوی‌تر شود.

نه.

این انیمه، در لایه‌ای عمیق‌تر، درباره‌ی خشونتِ نامرئیِ مقایسه است.

درباره‌ی انسانی که هر روز در محیطی نفس می‌کشد که حضور دیگران، ناخواسته تبدیل به مدرکی علیه ارزش خودش می‌شود.

ویل فقط جادو ندارد؛ اما مسئله‌ی اصلی، نداشتن جادو نیست.

مسئله این است که او در جهانی زندگی می‌کند که موفقیتِ دیگران را مدام جلوی چشمش آویزان نگه می‌دارد.

در چنین دنیایی، شکست همیشه با تحقیر همراه نیست.

گاهی شکست شکل ظریف‌تری دارد.

شکلِ تشویق کردنِ بقیه.

شکلِ تماشای استعدادهایی که برای دیگران طبیعی‌اند اما برای تو شبیه معجزه به‌نظر می‌رسند.

و شاید «ویستوریا» بیشتر از هرچیز درباره‌ی همین فرسودگی خاموش باشد.

فرسودگیِ تلاش کردن در جایی که فاصله‌ها هیچ‌وقت واقعاً از بین نمی‌روند.

خیلی از آثار شونن از ایده‌ی «با تلاش همه‌چیز ممکن است» تغذیه می‌کنند.

اما «ویستوریا» ناخودآگاه سؤال ناراحت‌کننده‌تری می‌پرسد:

اگر تلاش فقط باعث شود بتوانی عقب نمانی… نه این‌که واقعاً برابر شوی، آن‌وقت چه؟

ویل به‌طرز عجیبی قهرمانِ پیروزی نیست.

او بیشتر شبیه قهرمانِ دوام آوردن است.

و این دو چیز، زمین تا آسمان با هم فرق دارند.

دوام آوردن، شکوه کمتری دارد.

تشویق کمتری می‌گیرد.

اما گاهی بی‌رحم‌تر است.

چون باید هر روز بیدار شوی، درحالی‌که می‌دانی جهان هنوز تغییر نکرده.

هنوز همان قوانین را دارد.

هنوز همان فاصله‌ها وجود دارند.

و با این حال… دوباره ادامه بدهی.

شمشیر در این انیمه هم فقط ابزار مبارزه نیست.

شمشیر شبیه تلاش انسانی است برای لمس کردن جهانی که برای لمس شدن با دست‌های او ساخته نشده.

برای همین نبردهای ویل حس قدرت نمی‌دهند؛ حس اصطکاک می‌دهند.

حس برخورد بدن انسانی با ساختاری که از او سخت‌تر، قدیمی‌تر و بی‌اعتناتر است.

یکی از جنبه‌های کمتر دیده‌شده‌ی انیمه، رابطه‌اش با مفهوم «شایستگی» است.

«ویستوریا» دنیایی ساخته که آدم‌ها دائماً باید ارزش خودشان را اثبات کنند.

اما هیچ‌وقت دقیقاً معلوم نیست چه زمانی این اثبات کافی خواهد بود.

و این، ترسناک‌ترین بخش ماجراست.

زندگی کردن زیر سقفی که موفقیت در آن پایان ندارد.

فقط سطح توقعات عوض می‌شود.

شاید برای همین فضای انیمه، پشت زیبایی بصری‌اش، همیشه کمی مضطرب به‌نظر می‌رسد.

اینجا حتی امید هم آرامش‌بخش نیست.

امید بیشتر شبیه بدهی است.

چیزی که مدام از تو انرژی می‌خواهد تا زنده بماند.

حتی رابطه‌ی ویل با آرزوهایش هم کاملاً سالم به‌نظر نمی‌رسد.

گاهی حس می‌شود او دیگر صرفاً برای رسیدن به آینده نمی‌جنگد؛ برای فرار از معنای شکست می‌جنگد.

چون وقتی تمام هویتت روی ادامه دادن بنا شده باشد، توقف کردن دیگر استراحت نیست.

فروپاشی است.

و شاید به همین دلیل، «Wistoria: Wand and Sword» در عمیق‌ترین لایه‌اش اصلاً درباره‌ی جادو یا شمشیر نیست.

درباره‌ی آن لحظه‌ی ساکت و بی‌رحمی است که انسان از خودش می‌پرسد:

«اگر روزی دیگر نتوانم ثابت کنم ارزشمندم… آیا هنوز حق دارم خودم را دوست داشته باشم؟»

و شاید تمام تلخی پنهان انیمه در همین سؤال خلاصه شود.