

چرا Naruto بعد از این همه سال هنوز فراموش نمیشود؟
خیلیها وقتی اسم Naruto را میشنوند، یاد نینجاها، جوتسوهای خفن و مبارزههای طولانی میافتند؛ اما اگر بخواهم فقط با یک جمله این انیمه را توصیف کنم، میگویم: Naruto داستان آدمهایی است که دنبال جایی برای پذیرفته شدن هستند.
ناروتو از همان قسمت اول بهت نشان میدهد که قرار نیست با یک قهرمان بینقص طرف باشی. او بارها شکست میخورد، اشتباه میکند و حتی گاهی همهچیز را از دست میدهد، اما هیچوقت دست از تلاش برنمیدارد. همین باعث میشود خیلی راحت بتوانی با او ارتباط بگیری.
یکی از بزرگترین نقاط قوت این انیمه شخصیتهایش هستند. اینجا فقط شخصیت اصلی نیست که میدرخشد؛ ساسکه، کاکاشی، ایتاچی، جیرایا و حتی خیلی از دشمنها آنقدر خوب نوشته شدهاند که گاهی بیشتر از قهرمان داستان در ذهن میمانند. ناروتو کاری میکند که قبل از قضاوت کردن شخصیتها، دلیل انتخابهایشان را بفهمی.
مبارزههای این انیمه هم فقط نمایش قدرت نیستند. بیشتر نبردها درواقع جنگ بین باورها و عقاید شخصیتهاست و همین باعث میشود بعد از تمام شدن مبارزه، بیشتر به حرفهایی که بینشان ردوبدل شده فکر کنی تا خودِ ضربهها.
البته ناروتو بینقص نیست. فیلرهای زیاد و کشدار شدن بعضی قسمتها ممکن است گاهی حوصلهات را سر ببرد، اما وقتی داستان اصلی وارد اوجش میشود، بهسختی میتوانی تماشایش را متوقف کنی.
Naruto فقط داستان پسری نیست که میخواهد هوکاگه شود؛ داستان امید، رفاقت، تنهایی، بخشش و ادامه دادن است. شاید به همین دلیل باشد که با وجود گذشت سالها، هنوز هم برای خیلیها فقط یک انیمه نیست، بلکه بخشی از دوران نوجوانی و یکی از ماندگارترین تجربههای دنیای انیمه است.
دیدگاه های کاربران
اولین نفر باشید دیدگاهی ثبت میکند