عنوان: دンジ (Chainsaw Man) – انیمه‌ای که به شما می‌گوید آرزوی بزرگ نداشتن اشکالی ندارد

عنوان: دンジ (Chainsaw Man) – انیمه‌ای که به شما می‌گوید آرزوی بزرگ نداشتن اشکالی ندارد

«دِنجی» را بچه‌ها دوست ندارند. والدین از آن متنفرند. منتقدان سینما سردرگمند. و من؟ فکر می‌کنم «چینسا من» صادق‌ترین انیمه‌ای است که در دهه اخیر ساخته شده. نه به خاطر خشونتش، نه به خاطر دیالوگ‌های جنسی‌اش. به خاطر این که اولین انیمه‌ای است که به شما می‌گوید: «آرزوی بزرگ نداشتن، کاملاً طبیعی است.»

**داستان در یک خط**

دِنجی پسری است آنقدر فقیر که برای خوردن یک تکه نان، اعضای بدنش را به یاکوزا فروخته. او با یک شیطان اره‌ای به نام «پوچیتا» زندگی می‌کند – تنها موجودی که به او اهمیت می‌دهد. یک روز، یاکوزا دِنجی را می‌کشد. پوچیتا قلبش را با خودش جایگزین می‌کند. حالا دِنجی می‌تواند دست‌ها و سرش را به اره تبدیل کند. به او می‌گویند: «برو شیاطین را بکش. در عوض، به تو نان و یک جای خواب می‌دهیم.» و دِنجی قبول می‌کند. نه برای نجات جهان، نه برای انتقام. برای نان و یک تخت.

**تفاوت بزرگ با سایر انیمه‌ها**

در «ناروتو»، قهرمان می‌خواهد هوکاگه شود. در «وان پیس»، لوفی می‌خواهد پادشاه دزدان دریایی شود. در «شیطان کش»، تانجیرو می‌خواهد خواهرش را نجات دهد و انتقام خانواده‌اش را بگیرد. همه آنها یک «رؤیای بزرگ» دارند. اما دِنجی؟ دِنجی می‌خواهد یک تکه نان کره‌دار بخورد و یک دختر را بغل کند.

این صادقانه است. این واقعی است. چند درصد از ما واقعاً می‌خواهیم جهان را نجات دهیم؟ چند درصد فقط می‌خواهیم شب سیر بخوابیم و کسی را داشته باشیم که دوستمان داشته باشد؟

**ماکیما، زن رویایی که کابوس است**

سپس ماکیما وارد می‌شود. زنی با چشمان حلقه‌حلقه که دِنجی را استخدام می‌کند. او به دِنجی می‌گوید: «اگر اطاعت کنی، هر چه بخواهی به تو می‌دهم.» و دِنجی اطاعت می‌کند. چون او هیچ‌وقت کسی را نداشته که به او محبت کند. ماکیما شبیه اولین کسی است که به او لبخند زده. ما می‌دانیم ماکیما خطرناک است. بیننده می‌فهمد. اما دِنجی نه. و نمی‌توانیم از دستش عصبانی باشیم. چون اگر تمام عمرت تنها بوده‌ای، اولین کسی که به تو دست می‌زند، آدم خوبی به نظر می‌رسد.

**خشونت بی‌معنا، یا پر از معنا؟**

«چینسا من» خشونت دارد. زیاد. خون، دل و روده، تکه‌پاره شدن. اما این خشونت لذت‌طلبانه نیست. این خشونت نشان‌دهندهٔ «بی‌ارزشی» زندگی در این جهان است. در دنیای «چینسا من»، مردم مثل حشره می‌میرند. بدون مقدمه، بدون آخرین حرف عاشقانه، بدون موسیقی غمگین. فقط یک لحظه زنده‌اند، لحظه بعد نیستند. دِنجی هم که هر بار تکه تکه می‌شود و با کشیدن اهرمی دوباره زنده می‌شود – انگار نه انگار که دردی کشیده. این بی‌تفاوتی جهان به رنج فرد، چیزی است که انیمه‌های کمی جرأت نشان دادنش را دارند.

**چرا باید ببینید؟**

«چینسا من» به شما اجازه می‌دهد که قهرمان نباشید. به شما می‌گوید: اشکالی ندارد که فقط می‌خواهی زنده بمانی. اشکالی دارد که آرزویت یک ساندویچ کره بادام زمینی است. اشکالی ندارد که انگیزه‌ات «لمس کردن سینه دخترها» است (بله، دِنجی واقعاً این را می‌گوید). چون در نهایت، هر کسی که وانمود می‌کند «می‌خواهد دنیا را نجات دهد» دارد دروغ می‌گوید. ما همه دِنجی هستیم. فقط جرات نداریم بگوییم.

انیمیشن استودیو مپا خیره‌کننده است. موسیقی متن یادتان نمی‌رود. شخصیت‌ها را تا هفته‌ها فراموش نمی‌کنید. اما مهم‌تر از همه، بعد از تماشا احساس می‌کنید که «معمولی بودن» گناه نیست. و شاید، فقط شاید، همین کافی باشد.

امتیاز من: ۴ از ۵ (یک امتیاز کم کردم چون هنوز داستان تمام نشده و نمی‌دانم کجا می‌رود. اما تا اینجا، دوستش دارم. بی‌شرط.)