دفترچه مرگ : خدای دنیای جدید

یه چیزی رو همین اول کار روشن کنم: لایت یاگامی آدمکش نیست. حداقل خودش اینطور فکر میکنه. اون یه مصلحه. یه ناجی. کسی که بالاخره جرات کرد دست به کاری بزنه که همهی ما توی خلوت خودمون بهش فکر کردیم. «کاش یکی پیدا بشه و این همه جنایتکار رو از روی زمین محو کنه.»

حالا اون «یکی» پیدا شده. فقط مشکل اینجاست که این یکی، یه دفترچه مرگ توی دستشه و کمکم داره باور میکنه که نه فقط جنایتکارها، بلکه هر کسی که سر راهش قرار بگیره، قابل حذف شدنه.

و این، دقیقاً همون لحظهایه که لایت یاگامی میمیره و کیرا متولد میشه.
وقتی خدا یه نوجوونه
بیا یه لحظه با خودمون روراست باشیم. جذابترین بخش دفترچه مرگ، صحنههای اکشن یا تعقیب و گریز نیست. حتی بازی موش و گربهی لایت و ال هم نیست. جذابترین بخشش، سقوط تدریجی یه انسانه.
لایت توی اپیزود اول، پسری با وجدانه که بعد از نوشتن اولین اسم، میره توی دستشویی بالا میاره. توی اپیزود دوم، دیگه داره لیست جنایتکارها رو مثل خرید روزانه مرور میکنه. توی اپیزود پنجم، مأمور افبیآی رو میکشه بدون اینکه پلک بزنه. و توی اپیزود فلان (نمیخوام اسپویل کنم)، کسی رو میکشه که یه روزی… بگذریم.
این سرعت سقوط، ترسناکه. چون نمیفهمی کِی و کجا لایت از خط رد شد. شاید هم هیچوقت خطی وجود نداشت. شاید از همون لحظهای که گفت «من خدای دنیای جدیدم»، همهچی تموم شده بود.
تناقض یه خدا
چیز جالبی که دربارهی خدای جدید دنیا وجود داره، تناقضهای وحشتناکشه:
خدایی که دروغ میگه. لایت برای رسیدن به دنیای بدون شر، تبدیل میشه به ماهرترین دروغگویی که تا حالا دیدیم. به پدرش دروغ میگه. به خواهرش. به ال. به میسا، دختری که دوسش داره و حاضره بمیره براش. خدای عدالت، هیچ رابطهی صادقانهای توی زندگیش نداره.
خدایی که میترسه. کیرا همهکارهست، اما لایت از تاریکی میترسه. از اینکه گیر بیفته. از اینکه ال یه قدم ازش جلو بزنه. از اینکه یه نفر بفهمه کیست. این خدا، اسیر ترسه.
خدایی که تنهاترین آدم زمینه. هرچی به پایان نزدیکتر میشیم، لایت تنهاتر میشه. آدمای دورش یا میمیرن، یا ازش فاصله میگیرن، یا فقط یه مهرهان براش. تنها موجودی که واقعاً همراهشه، ریوکه. اونم نه به خاطر عشق یا وفاداری، فقط چون حوصلهش سر رفته و میخواد ببینه این تراژدی چطور تموم میشه.
اون لحظهای که آسمون سقوط میکنه
یه صحنهای هست توی دفترچه مرگ که هر وقت بهش فکر میکنم، هنوزم موهای روی دستم سیخ میشه. آخرای داستانه. لایت… نه، بذار اینجوری بگم: اونجاست که میفهمیم خدای دنیای جدید هم یه آدم معمولیه. یه قلب داره که میتپه. یه گلویی که بغض میکنه. یه مشتی که گره میخوره.
و وقتی همهچی رو میبازه، دیگه اون نابغهی آروم و خونسرد نیست. یه پسر جوونه که اشتباه کرده. یه پسر جوونه که فکر میکرد میتونه خدا باشه.
و ریوک گوشهای وایساده، نگاه میکنه، و با همون لحن خونسرد همیشگی، آخرین قانون دفترچه رو بهش یادآوری میکنه.
اون لحظه، دوست داری از لایت متنفر باشی. اما نمیتونی. چون میدونی که اگه اون دفترچه دست من و تو هم میفتاد… کی میدونه؟ شاید ما هم یه روز صبح از خواب پا میشدیم و به خودمون میگفتیم: «من خدای دنیای جدیدم.»
چرا هنوز حرف داریم براش؟
دفترچه مرگ مال ۲۰۰۶-۲۰۰۷ئه. نزدیک بیست سال گذشته. اما هنوزم هر کی میبینهش، یه چیزی توی وجودش جابهجا میشه. چون سوالی که میپرسه قدیمی نیست. سوالی به قدمت بشریته:
قدرت مطلق، تو رو نجات میده یا نابودت میکنه؟
لایت یاگامی فکر میکرد قدرته که دنیا رو نجات میده. اما قدرتی که بهش رسید، اول خودش رو نابود کرد. بعد اطرافیانش رو. بعد کلی آدم بیگناه رو. و در نهایت، اون “دنیای جدید”ی که وعدهش رو داده بود، یه سراب بود. یه توهم. یه دروغ که خودش هم باورش کرده بود.
حرف آخر
دفترچه مرگ رو ببین. نه به عنوان یه انیمهی پلیسی. نه به عنوان یه تریلر جنایی. به عنوان یه مرثیه برای انسانی که میتونست ناجی باشه، اما تبدیل شد به یه هیولا.
به عنوان یه داستان عاشقانهی پیچیده بین یه پسر و قدرت مطلق.
به عنوان یه هشدار که بهت میگه: «مواظب باش کی رو خدای خودت انتخاب میکنی. حتی اگه اون خدا، خودت باشی.»
و وقتی تموم شد، یه نفس عمیق بکش، به سقف خیره شو، و از خودت بپرس: «من اگه جای لایت بودم… کجا وایمیستادم؟»
جواب این سوال رو هیچوقت با صدای بلند نگو. فقط بدون که دفترچه مرگ، یه جای کوچیک توی قلبت باز کرده و دیگه قرار نیست ببندیش.