در ژانر خودش خیلی خوبه
۸ خرداد ۱۴۰۵
چرا باید Don’t Toy with Me, Miss Nagatoro را ببینی؟
«ناگاتورو» از آن انیمههایی است که اگر فقط کلیپهایش را دیده باشی، احتمالاً فکر میکنی کل داستان دربارهی دختری است که یک پسر خجالتی را شکنجه روانی میکند و اینترنت هم از این وضعیت عجیب خوشحال است. که خب… در چند قسمت اول، تقریباً همین است. بشر همیشه راهی پیدا میکند تا قلدری را “رمانتیک” کند و بعد برایش فنآرت بکشد.
ولی نکته اینجاست: اگر کمی بیشتر ادامه بدهی، انیمه کمکم تبدیل به یکی از طبیعیترین و بامزهترین رومکامهای چند سال اخیر میشود.
۱. رابطهای که واقعاً رشد میکند
بزرگترین مشکل خیلی از رومکامها این است که شخصیتها بعد از ۵۰ قسمت هنوز مثل دو غریبه رفتار میکنند. انگار نویسنده از پیشرفت رابطه میترسد چون اگر شخصیتها وارد رابطه شوند، فروش مانگا ناگهان منفجر میشود و جهان نابود میشود یا چیزی شبیه آن.
اما در ناگاتورو، رابطهی ناگاتورو و سنپای واقعاً تغییر میکند.
اول داستان، ناگاتورو بیش از حد اذیت میکند و حتی بعضی صحنهها ممکن است برای بعضیها ناراحتکننده باشد. ولی به مرور میفهمی پشت این رفتارها علاقه، کنجکاوی و حتی احترام وجود دارد. سنپای هم کمکم از یک پسر فوقالعاده منفعل تبدیل به کسی میشود که اعتمادبهنفس بیشتری پیدا میکند.
۲. ناگاتورو فقط “دختر ترول” نیست
یکی از دلایلی که شخصیت Hayase Nagatoro محبوب شد این است که برخلاف ظاهرش، فقط یک تیپ شخصیتی ساده نیست.
او هم خجالتی میشود، هم حسادت میکند، هم گاهی نمیداند چطور احساساتش را بیان کند. تمام آن شوخیها و اذیتکردنها درواقع روشی برای نزدیک شدن به سنپای است، چون خودش هم از صمیمیت واقعی میترسد.
این باعث میشود شخصیتش انسانیتر شود. هنوز آزاردهنده است؟ بعضی وقتها بله. ولی واقعیتر از بسیاری از شخصیتهای رومکام کلیشهای است که فقط برای “وایفو” شدن طراحی شدهاند.
۳. کمدیای که از تعامل شخصیتها میآید
خیلی از شوخیهای انیمه از واکنشهای سنپای میآید. او آنقدر دستپاچه و awkward است که حتی خریدن نوشیدنی هم گاهی شبیه نبرد نهایی RPG به نظر میرسد.
اما نکته مثبت اینجاست که شوخیها فقط به “تحقیر کردن” محدود نمیشوند. هرچه داستان جلوتر میرود، تعاملها گرمتر و صمیمیتر میشوند و حس میکنی این دو واقعاً کنار هم راحتاند.
دوستان ناگاتورو هم انرژی خوبی به داستان میدهند و فضای مدرسه را زندهتر میکنند.
۴. سنپای؛ شخصیت ضعیفی که کمکم بهتر میشود
خیلیها اول داستان از سنپای متنفر میشوند چون بیش از حد خجالتی و منفعل است. ولی همین نقطهی داستان است.
Naoto Hachiouji کمکم یاد میگیرد از خودش دفاع کند، تصمیم بگیرد و حتی احساساتش را بیان کند. رشد شخصیتش آرام ولی قابلباور است.
و صادقانه؟ دیدن آدمی که آرامآرام از پوستهی اضطراب اجتماعی بیرون میآید خیلی رضایتبخشتر از قهرمانهایی است که از قسمت اول کامل و بینقصاند.
۵. انیمهای که بهتر از چیزی است که اینترنت نشان میدهد
بخش زیادی از شهرت ناگاتورو از میمها و کلیپهای “bully girl” آمده، ولی خود انیمه از آن چیزی که شبکههای اجتماعی نشان میدهند احساسیتر و حتی شیرینتر است.
زیر تمام شوخیها و اذیتکردنها، داستان دربارهی دو نوجوان است که کمکم باعث میشوند طرف مقابل نسخهی بهتری از خودش شود.
نتیجه
Don’t Toy with Me, Miss Nagatoro شاید در شروع برای همه مناسب نباشد. بعضیها از لحن قسمتهای اول خوششان نمیآید و قابلدرک هم هست.
اما اگر به آن فرصت بدهی، تبدیل به یک رومکام بامزه، صمیمی و surprisingly واقعی میشود. مخصوصاً اگر از انیمههایی مثل Uzaki-chan، Teasing Master Takagi-san یا My Dress-Up Darling خوشت آمده باشد.
و بله، احتمال زیادی وجود دارد که بعد از چند قسمت ببینی داری به تعاملهای دو نوجوان عجیبوغریب اهمیت میدهی. مغز انسان موجود ترسناکی است.
دیدگاه های کاربران
اولین نفر باشید دیدگاهی ثبت میکند