انیمیشن کارو ترکونده!

این دو قسمت اول قشنگ نشون داد که با یه انیمه بزن‌بزن و پرانرژی طرفیم

گرافیک و فایت‌ها:
آقا، انیمیشن کار رو ترکونده! اون صحنه‌های اکشنش واقعاً جون‌دار بود. معلومه استودیو دست‌ودلبازانه هزینه کرده. حرکات شخصیت‌ها تو مبارزه‌ها خیلی نرم و چشم‌نوازه، جوری که قشنگ می‌تونی شدت ضربه‌ها رو حس کنی. اگه دنبال یه چیزی می‌گردی که چشمات حال بیاد، همین الان تیکش خورده.

داستان و ریتم:
داستان فعلاً خیلی «باری به هر جهت» و سرراست شروع شده؛ پسرِ نینجا، گربه سخنگو (که انصافاً خفن‌ترین شخصیت تا اینجای کاره)، و کلی موجود ماورایی. ریتمش هم تند و تیزه؛ یعنی نرفته رو مخ که بخواد نیم‌ساعت دیالوگِ فلسفی بچپونه تو پاچه‌مون. از همون ثانیه اول می‌پره تو دل ماجرا. ولی خب، باید دید در ادامه می‌تونه همین‌طور جذاب بمونه یا نه، چون این مدل انیمه‌ها اگه نویسنده‌شون تنبل باشه، زود تکراری میشن.

کاراکتر اصلی (جیرو):
جیرو همون تیپِ «خشنِ خوش‌قلب» هست که تو خیلی از انیمه‌های شونن دیدیم. خیلی خاص نیست، ولی چون شیمی‌اش با اون گربه‌ی (راگومارو) خوب دراومده، کلاً رو مخ نیست. اون تضاد بین جدیتِ گربه و کله‌خریِ جیرو، خنده به لب آدم میاره.

خلاصه که:
اگه دنبال یه انیمه‌ای هستی که بخوری به پستش، یه پفک باز کنی و بی‌خیالِ دنیا فقط از اکشن و موجوداتِ عجیب‌وغریبش لذت ببری، «مشعل سیاه» تا اینجا نمره قبولی رو گرفته. انتظارِ شاهکارِ ادبی نداشته باش، ولی به عنوان یه سرگرمی خالص، قشنگ جواب میده.