انیمه ای بسیار جالب و هیجان انگیز

وای من هنوزم بعد از تموم شدن «رزیرو» تو شوکم 😭
یعنی واقعا یکی بیاد دست منو بگیره بگه این همه فشار روحی برای یه انیمه طبیعیه یا نه؟ چون من رسماً با سوبارو پیر شدم، گریه کردم، حرص خوردم، امیدوار شدم، دوباره نابود شدم و باز ادامه دادم 🥲

اول از همه بذار بگم که اگه کسی فکر می‌کنه رزیرو فقط یه ایسکای معمولیه که “یه پسره میره یه دنیای دیگه و قوی میشه”، واقعا هیچی ازش نفهمیده. این انیمه دقیقاً برعکس همه اون ایسکای‌هاییه که شخصیت اصلی توشون از همون اول خداست و همه چی براش راحته. سوبارو بدبخت literally هر چند قسمت یه بار له میشه 😭
و بدتر از مرگاش اینه که درد روانی‌ای که می‌کشه کاملاً به بیننده منتقل میشه. یعنی یه جاهایی من جدی دلم می‌خواست صفحه لپتاپ رو ببندم چون انقدر حس درماندگیش واقعی بود که آدم خفه می‌شد.

ولی همین نقطه قوت اصلی رزیروئه.
سوبارو اولش خیلی بچگونه‌ست، خودخواهی داره، فکر می‌کنه چون شخصیت اصلیه باید همه چیز حول محورش بچرخه. حتی یه جاهایی ازش متنفر میشی چون تصمیم‌های احمقانه می‌گیره یا زیادی لجبازه. ولی رشد شخصیتش؟ شاهکاره. آروم آروم می‌فهمه دنیا بهش بدهکار نیست. می‌فهمه عشق یعنی مالکیت نیست. می‌فهمه قهرمان بودن فقط نجات دادن مردم نیست، بلکه ادامه دادنه وقتی مغزت داره از هم می‌پاشه.

اون سکانس معروف “From Zero” رو هنوز فراموش نکردم 😭
یعنی رسماً یکی از بهترین لحظه‌های احساسی کل انیمه‌ها بود برای من. رم اونجا کاری کرد که من تا چند روز هنگ بودم. اصلاً شخصیت رم خیلی زیادی خوب نوشته شده. انقدر مهربون، وفادار، قوی و در عین حال غمگین… آدم دلش می‌خواست فقط بغلش کنه 😭
راستش هنوزم ته دلم تیم رَمَم و کاریشم نمیشه کرد 😂

امیلیا هم برعکس چیزی که خیلیا میگن، به نظرم شخصیت بدی نیست. فقط مشکل اینه که کنارش شخصیت‌های انقدر خفن و عمیق هستن که کمتر به چشم میاد. ولی وقتی بک‌استوریشو می‌فهمی واقعاً دلت براش می‌سوزه. اون حس تنهایی و ترسی که از قضاوت شدن داره خیلی واقعی بود.

و حالا برسیم به جادوگرها…
خدایا جادوگرها 😭
هر بار که اکیدنا میومد صفحه، من همزمان مجذوبش می‌شدم و حس می‌کردم باید فرار کنم. انقدر خوب تونستن شخصیت‌های مرموز و خطرناک طراحی کنن که آدم نمی‌فهمه باید دوستشون داشته باشه یا ازشون بترسه. مخصوصاً اکیدنا که literally red flag متحرکه ولی باز جذابه 😭

فضاسازی انیمه هم فوق‌العاده‌ست. اون حس اضطراب دائمی، اینکه هیچ وقت مطمئن نیستی الان قراره همه چی خوب پیش بره یا یه فاجعه جدید شروع بشه… واقعاً آدمو درگیر می‌کنه. موسیقی‌ها هم محشرن. بعضی OSTهاش هنوزم وقتی گوش میدم مو به تنم سیخ میشه.

یه چیزی که خیلی دوست داشتم این بود که رزیرو از درد کشیدن فقط برای شوک استفاده نمی‌کنه. هر بار مرگ، هر بار شکست، یه تاثیر واقعی روی شخصیت‌ها میذاره. مخصوصاً روی سوبارو. کم‌کم می‌بینی چقدر ذهنش داره آسیب می‌بینه ولی بازم تلاش می‌کنه ادامه بده. این خیلی انسانی بود.

البته انیمه بی‌نقص نیست.
بعضی آرک‌ها ریتمشون کند میشه، بعضی دیالوگ‌ها زیادی طولانی میشن و گاهی انقدر اطلاعات جدید میدن که مغز آدم سوت می‌کشه 😂
یه جاهایی هم واقعاً دلت می‌خواد سوبارو فقط دو دقیقه ساکت بشه و یه تصمیم عاقلانه بگیره 😭
ولی honestly همین ضعف‌ها هم باعث میشه شخصیتش واقعی‌تر حس بشه.

در کل رزیرو برای من فقط یه انیمه فانتزی نبود. بیشتر شبیه داستان یه آدم بود که هی می‌شکنه و دوباره خودشو جمع می‌کنه. درباره ترس، تنهایی، امید و ادامه دادنه.
و شاید به خاطر همین انقدر تاثیرگذاره.

من بعد دیدنش واقعاً یه حس خلأ گرفتم 😭
از اون مدل انیمه‌هاست که وقتی تموم میشه یه مدت هیچ چیز دیگه‌ای به دلت نمی‌شینه چون هنوز ذهنت تو دنیای خودشه.

۱۰۰٪ جزو بهترین ایسکای‌هاییه که دیدم و راحت میذارمش بین محبوب‌ترین انیمه‌هام 🥹🖤