Eighty Six؛ انیمه‌ای که اولش فکر می‌کنی درباره جنگه، ولی آخرش می‌فهمی درباره آدم‌هاست

من قبل از دیدن 86 Eighty-Six فکر می‌کردم قراره یه انیمه جنگی معمولی ببینم؛ از اونایی که چند تا ربات غول‌پیکر دارن، یه مشت نبرد خفن نشون میدن و آخرش هم قهرمان‌ها دنیا رو نجات میدن. ولی بعد از چند قسمت فهمیدم اصلاً قضیه چیز دیگه‌ایه.

Eighty Six بیشتر از اینکه درباره جنگ باشه، درباره آدم‌هاییه که توی جنگ گیر افتادن.

چیزی که خیلی منو جذب کرد این بود که انیمه سعی نمی‌کنه جنگ رو باحال یا قهرمانانه نشون بده. برعکس، مدام نشون میده که پشت هر درگیری و هر تصمیم نظامی، یه عده آدم واقعی وجود دارن که فقط می‌خوان زنده بمونن. برای همین خیلی از صحنه‌هاش بیشتر از اینکه هیجان‌زده‌ات کنن، ناراحتت می‌کنن.

از اون طرف شخصیت‌ها واقعاً خوب نوشته شدن. کم‌کم باهاشون آشنا میشی، با شوخی‌هاشون می‌خندی و به مرور بهشون وابسته میشی. همین باعث میشه وقتی داستان ضربه می‌زنه، حسابی اثرش رو حس کنی.

یه چیزی که خیلی دوست داشتم این بود که انیمه الکی دنبال احساساتی کردن مخاطب نیست. گریه گرفتن از بیننده رو به زور انجام نمیده. همه چیز آروم و طبیعی جلو میره و همین باعث میشه لحظه‌های احساسی خیلی واقعی‌تر به نظر برسن.

از نظر انیمیشن و موسیقی هم واقعاً کار تمیزیه. بعضی سکانس‌ها بدون اینکه دیالوگ خاصی داشته باشن، فقط با موسیقی و فضاسازی کلی حرف می‌زنن. اونجاست که می‌فهمی چرا این انیمه این‌همه طرفدار پیدا کرده.

برای من Eighty Six یکی از اون انیمه‌هایی بود که بعد از تموم شدنش چند دقیقه فقط به صفحه خیره موندم. نه به خاطر پیچش‌های عجیب داستان، بلکه به خاطر حسی که به آدم منتقل می‌کنه.

خلاصه اگر دنبال یه انیمه جنگی هستی که فقط اکشن نباشه و واقعاً روی شخصیت‌ها و احساساتش کار کرده باشه، Eighty Six یکی از بهترین انتخاب‌هاست.

Eighty Six بهم یاد داد که گاهی تلخ‌ترین بخش جنگ، گلوله‌ها و انفجارها نیستن؛ آدم‌هایین که مجبور میشن با اون زندگی کنن. 🖤⭐