Chainsaw Man: وقتی دوربین شاعر می‌شود و دیوانگی رنگ می‌بازد

بیایید روراست باشیم: اقتباس انیمه‌ای Chainsaw Man محصولی نبود که کسی انتظارش را داشت. مانگای تاتسوکی فوجیموتو یک مشت محکم در صورت خواننده است؛ سریع، کثیف، آزاردهنده، و به طرز متناقضی، عمیقاً احساسی. اما انیمه‌ای که استودیو MAPPA تحویل داد، بیشتر شبیه یک نمایش هنری آرام و شاعرانه است تا آن مشت محکم. این شکاف، جایی است که بحث واقعی آغاز می‌شود.

مشکل سرعت: مدیتیشن به جای آدرنالین

بزرگ‌ترین گناه نابخشودنی این اقتباس، ریتم آن است. مانگای Chainsaw Man با سرعت سرسام‌آوری خوانده می‌شود؛ پنل‌ها مثل گلوله از کنارت رد می‌شوند و قبل از اینکه فرصت فکر کردن پیدا کنی، وارد فاجعه بعدی می‌شوی. این شوکِ مداوم، DNA داستان است. اما انیمه، با انتخاب آگاهانه کارگردان برای استفاده از نماهای بلند، سکوت‌های طولانی و فوکوس وسواس‌گونه روی جزئیات «سینمایی»، این شوک را خنثی کرده است. سکانس نبرد با شیطان ابدیت که در مانگا کابوسی کلاستروفوبیک و سریع بود، در انیمه تبدیل به یک بحث فلسفی کش‌دار با اکشنی تکه‌تکه می‌شود. این انتخاب، تنش را نمی‌سازد، بلکه آن را لو می‌دهد. انگار کسی روی یک ترانه پانک راک، یک تنظیم ارکسترال کشیده باشد.

وقتی «هنر» جای «روح» را می‌گیرد

همه از سینمایی بودن انیمه تعریف کردند. نورپردازی طبیعی، دپت آف فیلد، پلان‌های ساکن… بله، همه اینها زیباییشناسی چشمگیری دارند. اما سوال اینجاست: آیا این زیباییشناسی به داستان خدمت می‌کند یا فقط خودنمایی می‌کند؟ Chainsaw Man داستان یک پسر احمق و آشغال با مغزی در حد فندق است که از دل فقر و لجن بیرون آمده. جهان او باید کثیف، آشفته، پر از نویز و هرج‌ومرج حسی باشد. در عوض، انیمه با وسواس، این کثیفی را با یک فیلتر اینستاگرامی شیک و براق پوشانده است. اتاق دنجی زیادی تمیز است، خیابان‌ها زیادی خلوت‌اند، و حتی خون‌ها هم زیادی هنری پاشیده می‌شوند. این تضاد، حس خامی و خطرناک بودن جهان فوجیموتو را نابود می‌کند. انیمه بیش از حد «خوب» و «فکر شده» به نظر می‌رسد تا بتواند آن حس آشوب درونی مانگا را منتقل کند.

شخصیت‌پردازی سرد و بی‌روح

فوجیموتو در خلق لحظات ناگهانی احساسی نابغه است. یک لحظه خنده، بلافاصله تبدیل به تراژدی می‌شود. اما انیمه با سردی عجیبی که دارد، این ضربات احساسی را نیز بی‌اثر کرده است. به رابطه آکی و هیمنو دقت کنید. در مانگا، این رابطه پیچیده، آشفته و عمیقاً تراژیک است. در انیمه، به دلیل ریتم کند و بازی‌های اغلب خشک و تک‌نُت صداپیشه‌ها (که طبق خواسته کارگردان از اغراق‌های مرسوم انیمه‌ای دوری کرده‌اند)، این رابطه هرگز آن گرمای لازم برای در هم شکستن قلب بیننده را ایجاد نمی‌کند. انگار به جای تماشای آدم‌های زنده، داریم به مجسمه‌های مومی بسیار واقع‌گرایانه نگاه می‌کنیم که احساسات را تقلید می‌کنند، اما خودشان هیچ حرارتی ندارند.

نتیجه: یک شاهکار بصری که روح داستان را گم کرد

انیمه Chainsaw Man یک تجربه بصری منحصربه‌فرد و یک بیانیه هنری جسورانه است. اما به عنوان یک «اقتباس»، یک شکست جاه‌طلبانه است. این انیمه به قدری درگیر «سینمایی بودن» و «بزرگسال‌پسند» به نظر رسیدن است که فراموش کرده Chainsaw Man در هسته خود، یک داستان بلوغ پوچ، خشن، سریع و عمیقاً احمقانه است. این نسخه از دنجی، زیادی تمیز، زیادی آرام و زیادی شاعرانه است. Chainsaw Man مانگا، یک شیطان اره‌ای وحشی بود که نمی‌توانی مهارش کنی. Chainsaw Man انیمه، یک تابلوی نقاشی زیبا از همان شیطان است که پشت شیشه موزه، نورپردازی شده و بی‌خطر.

نمره از این زاویه: 7/10
(به عنوان یک اثر هنری مستقل، تحسین‌برانگیز است. اما به عنوان پنجره‌ای به دنیای فوجیموتو، زیادی مه‌آلود و رنگ‌رو رفته است.)