وان پانچ من؛ کمدی-تراژدی مردی که زیادی قوی است

نقد و بررسی
سایتاما، یک مرد کچل با قیافه‌ای معمولی و حالتی همیشه بی‌حواس، قوی‌ترین موجود جهان است. نه از سرم‌های جادویی، نه از ژن جهش‌یافته، نه از ارثیهٔ فضایی. راز قدرتش؟ صد تا شنا، صد تا درازنشست، صد تا اسکات، و ده کیلومتر دویدن. هر روز. به مدت سه سال. (چه پسری به به)
(باور نمی‌کنی؟ «باور نکن اصن به من چه»)
اما قدرت بی‌نهایت، برای سایتاما به یک «لعنت» تبدیل شده. او نمی‌تواند از هیچ مبارزه‌ای لذت ببرد(افسوس)، چون همه با یک مشت تمام می‌شوند. آدرنالینی در کار نیست. هیجانی نیست. فقط یک مشت، و بعد سکوتی که در آن سایتاما با چهرهٔ خالی‌اش به افق نگاه می‌کند و می‌گوید: «باز که این طوری شد» (عجب پیسر قویی خجالت بکشین از ایشون یاد بگیرید)
اینجاست که One Punch Man از یک کمدی ساده، به یک تأمل دربارهٔ «پوچیِ رسیدن به اوج» تبدیل می‌شود. وقتی همه چیز را داری، وقتی هیچ رقیبی نداری، انگیزه‌ات چیه.
انجمن قهرمانان (Hero Association) در One Punch Man، یک طنز گزنده از نظام‌های بوروکراتیک و فرهنگ سلبریتی است. قهرمان‌ها رتبه‌بندی می‌شوند (از کلاس C تا S)، مردم به آن‌ها امتیاز می‌دهند، ظاهر و محبوبیت مهم‌تر از نجات جان آدم‌هاست، و سایتما که قدرتمندترینشان است در کلاس B مانده، چون کسی کارهایش را جدی نمی‌گیرد.
هر کدام از این شخصیت‌ها، لایه‌ای از پارودی را حمل می‌کنند.
فصل اول؛ شاهکاری که شوکه‌ات می‌کند
اگر فصل اول One Punch Man را دیده باشی، می‌دانی از چه حرف می‌زنم. استودیوی مدهاوس (Madhouse) با کارگردانی شینگو ناتسومه، چیزی ساخت که هنوز هم معیار انیمیشن اکشن است. نبرد سایتاما علیه بوروس (Boros) در اپیزود پایانی، آنقدر دیوانه‌وار، پرجزئیات و حماسی است که باورت نمی‌شود این یک «پارودی» باشد. در واقع، One Punch Man آنقدر صحنه‌های اکشنش را جدی و باشکوه می‌سازد که فراموش می‌کنی داری به یک کمدی نگاه می‌کنی.
فصل دوم؛ کمی از آن جادو کم شد
فصل دوم به استودیوی J.C. Staff سپرده شد و متأسفانه افت کیفیت محسوسی داشت. داستان اما همچنان جذاب بود: ورود گارو (Garou)، یک «شکارچی قهرمان» که فلسفه‌اش دربارهٔ عدالت و شر، پیچیدگی تازه‌ای به جهان داستان داد. گارو، برخلاف سایتاما، محصول «ضعیفی» است که حالا می‌خواهد به همه ثابت کند هیولاها هم می‌توانند برنده شوند. تقابل فلسفی او با ایدهٔ «قهرمانِ مطلق» (سایتاما)، بستر اصلی تنش در فصل دوم بود که اگر بهتر اجرا می‌شد، می‌توانست فصل دوم را بهتر از فصل اول کند
نتیجه‌گیری: One Punch Man یک پارودی است که از چیزی که مسخره‌اش می‌کند، بهتر از آب درآمده. یک کمدی است که در زیر پوستش، یک تراژدی وجودی جریان دارد
اگر از کلیشه‌های شونن خسته شده‌ای، اگر می‌خواهی بلند بلند بخندی و در همان حال گاهی مکث کنی و به زندگی فکر کنی، One Punch Man رو ببین (نمی‌بینی خب نبین ولی ببین) خب در نتیجه از نظر من ببینی ضرر نکردی ولی امکان داره از فصل ۲ خوشت نیاد اونم اصلا به من ربطی نداره