هیولایی که می‌خواست انسان شود

ایلایاس آینزورث موجودی است که نه انسان است و نه هیولا؛ چیزی بین این دو، چیزی که خودش هم نمی‌داند دقیقاً چیست. او با جمجمه‌ی استخوانی، چشمانی بی‌احساس و رفتاری سرد وارد داستان می‌شود، اما زیر این ظاهر ترسناک، موجودی قرار دارد که در تلاش است «انسان بودن» را یاد بگیرد. ایلایاس نه شرور است و نه خیرخواه؛ او صرفاً چیزی را دنبال می‌کند که نمی‌فهمد، اما می‌خواهد بفهمد: احساس.او چیسه را نمی‌خرد چون عاشقش است؛ او را می‌خرد چون می‌خواهد بفهمد عشق چیست. ایلایاس مثل کودکی است که قدرتی عظیم دارد اما هیچ درکی از مرزهای اخلاقی ندارد. او وقتی کسی را نجات می‌دهد، نمی‌داند چرا باید نجاتش دهد. وقتی کسی را می‌کشد، نمی‌فهمد چرا این کار اشتباه است. او موجودی است که رفتارهای انسانی را تقلید می‌کند، نه تجربه. و همین تقلید، همین تلاش خام و ناپخته برای فهمیدن احساسات، او را به یکی از پیچیده‌ترین شخصیت‌های انیمه تبدیل می‌کند.رابطه‌ی او با چیسه، رابطه‌ی یک استاد و شاگرد نیست؛ رابطه‌ی یک موجود ناآشنا با انسانی است که قرار است معنای زندگی را به او یاد بدهد. ایلایاس در کنار چیسه یاد می‌گیرد که حسادت چیست، ترس چیست، وابستگی چیست، و حتی درد چیست. اما این یادگیری همیشه آرام نیست؛ گاهی تاریک، گاهی خطرناک، و گاهی نزدیک به نابودی. او موجودی است که اگر احساساتش را کنترل نکند، می‌تواند دنیا را بسوزاند، اما اگر احساساتش را سرکوب کند، خودش از درون می‌میرد.در نهایت، ایلایاس آینزورث داستان موجودی است که می‌خواهد انسان شود، اما نمی‌داند انسان بودن چقدر درد دارد. او نه قهرمان است و نه ضدقهرمان؛ او یک سؤال است. سؤالی درباره‌ی هویت، احساس، و اینکه آیا موجودی که هرگز انسان نبوده، می‌تواند انسانیت را یاد بگیرد یا نه. همین تضاد بین ظاهر هیولایی و قلبی که تازه دارد شکل می‌گیرد.