نقد Overlord

من موقع شروع کردن Overlord انتظار داشتم با یه ایسکای معمولی طرف باشم؛ از اونایی که شخصیت اصلی وارد یه دنیای جدید میشه، چند تا قدرت عجیب به دست میاره و بعد هم همه رو شکست میده. ولی Overlord خیلی زود نشون داد که اصلاً نمی‌خواد اون مسیر رو بره.

چیزی که این انیمه رو جالب می‌کنه اینه که داستان رو از دید کسی می‌بینیم که از همون اول تقریباً از همه قوی‌تره. برای همین سؤال اصلی داستان این نیست که «آیا آینز برنده میشه یا نه؟» چون جوابش معمولاً مشخصه. سؤال واقعی اینه که آینز بعد از پیروز شدن قراره چه کار بکنه.

به نظرم جذاب‌ترین بخش انیمه خود آینز نیست؛ بلکه تأثیریه که حضورش روی بقیه آدم‌ها می‌ذاره. خیلی از شخصیت‌های دنیای Overlord حتی نمی‌دونن با چه موجودی روبه‌رو شدن. بعضی‌ها ازش می‌ترسن، بعضی‌ها تحسینش می‌کنن و بعضی‌ها هم بدون اینکه بفهمن وارد بازی خطرناکی میشن که هیچ شانسی برای بردنش ندارن.

یه چیزی که همیشه دوست داشتم این بود که انیمه وقت زیادی برای نشون دادن دیدگاه شخصیت‌های فرعی می‌ذاره. گاهی چند قسمت کامل رو با آدم‌هایی می‌گذرونی که اصلاً عضو گروه اصلی نیستن. اولش ممکنه با خودت بگی اینا چه ربطی به داستان دارن، ولی بعداً می‌فهمی که دقیقاً همین شخصیت‌ها هستن که عظمت و ترسناک بودن دنیای آینز رو به تصویر می‌کشن.

از طرف دیگه، پشت اون ظاهر ترسناک و پادشاه‌گونه، هنوز یه آدم معمولی وجود داره. خیلی از لحظه‌های جالب انیمه زمانی اتفاق میفتن که آینز سعی می‌کنه نقش یه فرمانروای نابغه رو بازی کنه، در حالی که خودش هم گاهی از اتفاقاتی که دورش میفته تعجب می‌کنه. همین تضاد باعث میشه شخصیتش جذاب‌تر بشه.

البته Overlord برای همه ساخته نشده. اگر دنبال مبارزه‌های نفس‌گیر و پرتنش باشی، شاید بعضی نبردها بیش از حد یک‌طرفه به نظر برسن. اما اگر از دنیاسازی، سیاست، قدرت و دیدن رشد یک امپراتوری لذت می‌بری، احتمالاً حسابی درگیرش میشی.

برای من Overlord یه فانتزی درباره قهرمان شدن نیست؛ یه داستان درباره حکمرانیه. درباره اینکه وقتی همه ازت می‌ترسن و هیچ‌کس نمی‌تونه جلوت بایسته، هنوز هم می‌تونی همون آدم قبلی باقی بمونی یا نه.

و راستش، همین سؤال چیزیه که باعث شد بعد از هر فصل، بیشتر از قدرت آینز به شخصیتش فکر کنم.