سکوتی که از هزار فریاد سنگین‌تر بود

)A Silent Voice داستانی است که با یک سیلی شروع می‌شود—نه سیلی به یک شخصیت، بلکه سیلی به خودِ تماشاگر. این انیمه از همان ابتدا نشان می‌دهد که زخم‌ها همیشه از بیرون نمی‌آیند؛ گاهی از دست‌هایی می‌آیند که فکر می‌کردی روزی دستت را خواهند گرفت. شُویا، پسری که زمانی قلدر بود، حالا با بار سنگینی زندگی می‌کند که هیچ‌کس آن را نمی‌بیند. او هر روز با خودش می‌جنگد، نه برای بهتر شدن، بلکه برای اینکه اصلاً بتواند ادامه بدهد.شُوکو، دختری که نمی‌تواند بشنود، اما بیشتر از همه‌ی آدم‌هایی که می‌شنوند، درد را حس می‌کند. سکوت او سنگین‌تر از هر فریادی است. او یاد گرفته لبخند بزند، نه چون خوشحال است، بلکه چون دنیا از او انتظار دارد قوی باشد. رابطه‌ی این دو نفر، رابطه‌ی دو انسانی است که هر دو شکسته‌اند، اما شکستگی‌شان شکل‌های متفاوتی دارد.این انیمه درباره‌ی عشق نیست؛ درباره‌ی بخشش است. درباره‌ی اینکه چطور انسان می‌تواند با گذشته‌اش روبه‌رو شود بدون اینکه زیر وزنش له شود. درباره‌ی اینکه گاهی بزرگ‌ترین دشمن تو، خودت هستی. و گاهی تنها راه نجات، پذیرفتن این حقیقت است که نمی‌توانی گذشته را پاک کنی—فقط می‌توانی یاد بگیری با آن زندگی کنی.A Silent Voice با رنگ‌ها حرف می‌زند، با سکوت‌ها، با نگاه‌هایی که بیشتر از هزار جمله معنا دارند. هیچ‌چیز در این انیمه اغراق‌شده نیست؛ همه‌چیز واقعی است، دردناک است، انسانی است. و همین انسانیت خام است که آن را به اثری تبدیل می‌کند که بعد از تمام شدنش، تا مدت‌ها در سینه‌ات سنگینی می‌کند.در نهایت، این انیمه داستان دو نفر نیست؛ داستان همه‌ی ماست. داستان اشتباهاتی که کردیم، حرف‌هایی که نگفتیم، و زخم‌هایی که هنوز هم با خودمان حمل می‌کنیم. و شاید بزرگ‌ترین حقیقتش این باشد: اینکه حتی اگر دنیا صدایت را نشنود، باز هم می‌توانی راهی برای شنیده شدن پیدا کنی.