دستانی که میترسد پایان یابد

دوست‌دختر اجاره‌ای؛ داستانی که انگار عمداً نمی‌خواهد تمام شود

Rent-A-Girlfriend معمولاً به خاطر شخصیت اصلی‌اش یا روابط عاشقانه‌اش نقد می‌شود، اما یک نگاه متفاوت این است که مشکل اصلی اثر نه شخصیت‌ها هستند و نه داستان؛ بلکه ترس از تغییر است.

بیشتر داستان‌های عاشقانه بر یک سؤال بنا می‌شوند: «آیا این دو نفر به هم می‌رسند؟» اما در دوست‌دختر اجاره‌ای، به نظر می‌رسد سؤال واقعی این باشد: «چطور می‌توان این لحظه را تا جای ممکن عقب انداخت؟»

شخصیت‌ها بارها به نقطه‌ای می‌رسند که می‌توانند حقیقت را بگویند، تصمیم مهمی بگیرند یا رابطه‌شان را تغییر دهند، اما درست در آخرین لحظه اتفاقی می‌افتد که همه چیز را به وضعیت قبلی برمی‌گرداند. انگار داستان یک کش لاستیکی است که تا بی‌نهایت کشیده می‌شود، اما هیچ‌وقت پاره نمی‌شود.

جالب‌تر اینکه شخصیت اصلی، Kazuya Kinoshita، شاید قرار نباشد یک قهرمان الهام‌بخش باشد. او اشتباه می‌کند، مردد است، تصمیم‌های ضعیف می‌گیرد و گاهی باعث عصبانیت مخاطب می‌شود. اما مشکل این نیست که کامل نیست؛ مشکل این است که رشد او آن‌قدر آهسته پیش می‌رود که گاهی احساس می‌شود سال‌ها گذشته ولی او هنوز همان آدم اول داستان است.

از طرف دیگر، Chizuru Mizuhara هم با وجود شخصیت جذابش، اغلب پشت دیواری از سکوت و تردید باقی می‌ماند. نتیجه این است که رابطه‌ای که می‌تواند پیچیده و عمیق باشد، بارها در نقطه‌ای ثابت متوقف می‌شود.

شاید بزرگ‌ترین ویژگی این اثر این باشد که تعلیق را با پیشرفت اشتباه می‌گیرد. تعلیق زمانی جذاب است که به یک تغییر منجر شود، اما اگر فقط برای طولانی‌تر شدن داستان تکرار شود، کم‌کم اثرش را از دست می‌دهد.

با این حال، یک دلیل مهم برای محبوبیتش وجود دارد: این داستان احساسات خجالت، تردید، حسادت و امیدهای کوچک را به شکلی آشنا به تصویر می‌کشد. بسیاری از مخاطبان نه به خاطر اتفاقات بزرگ، بلکه به خاطر همین لحظه‌های روزمره با آن ارتباط برقرار می‌کنند.

اگر بخواهم در یک جمله نقدش کنم:

> «دوست‌دختر اجاره‌ای داستانی نیست که از نداشتن پایان رنج ببرد؛ داستانی است که انگار از رسیدن به پایان می‌ترسد.»