درام

در شهر کوچکی که همیشه زیر مه خاکستری پنهان بود، آمانه تنها زندگی می‌کرد. هر روز مسیر یکسانی را طی می‌کرد، با آدم‌های یکسان روبه‌رو می‌شد و شب‌ها به خانه‌ای برمی‌گشت که بیش از حد ساکت بود. اما چیزی که بیش از همه آزارش می‌داد، سکوت خانه نبود؛ بلکه صدای خنده‌هایی بود که دیگر وجود نداشتند.

چند سال پیش، خواهر کوچکش در یک حادثه جانش را از دست داده بود. از آن روز به بعد، آمانه هیچ‌وقت نتوانست خودش را ببخشد. او بارها آن روز را در ذهنش مرور می‌کرد و هر بار به این فکر می‌افتاد که اگر فقط چند دقیقه زودتر رسیده بود، شاید همه‌چیز فرق می‌کرد.

یک شب هنگام مرتب کردن وسایل قدیمی، عروسک کهنه‌ای را پیدا کرد که متعلق به خواهرش بود. با دیدن آن، تمام خاطراتی که سال‌ها سعی کرده بود فراموش کند، دوباره زنده شدند. او تا صبح بیدار ماند و برای اولین بار اجازه داد تمام اشک‌هایی که سال‌ها پنهان کرده بود، جاری شوند.

صبح روز بعد، وقتی خورشید از میان مه بیرون آمد، آمانه فهمید بعضی آدم‌ها هرگز از قلب ما نمی‌روند. آن‌ها در خاطرات، در لبخندها و در بخش‌هایی از وجود ما زندگی می‌کنند. و شاید غمگین‌ترین بخش زندگی این باشد که یاد می‌گیریم بدون آن‌ها ادامه دهیم، در حالی که هنوز هر روز دلتنگشان هستیم.