بلیچ و میراث

***

### بلیچ: سمفونیِ «استایل»، «سکوت» و قدرتِ مطلق

بلیچ فقط یک انیمه درباره‌ی مبارزه با ارواح نیست؛ یک «تجربه‌ی بصری» است. تایت کوبو (نویسنده اثر) بیشتر از آنکه یک مانگاکا باشد، یک «طراحِ مد» و یک «موزیسینِ سبکِ پانک» است.

**۱. اینجا «استایل»، خودِ محتواست**
در ناروتو، ما با «عرق‌ریختن» برای قدرت قهرمان شدیم؛ در بلیچ، ما با «کلاسِ کاری» (Class) قهرمان می‌شویم. تایت کوبو استادِ مینیمالیسم است. پنل‌هایش خلوت، دیالوگ‌هایش کوتاه و پر از ایهام، و شخصیت‌هایش… خدای من، شخصیت‌هایش انگار از فشن‌شوهای پاریس مستقیم به میدان جنگ آمده‌اند! بلیچ به تو یاد می‌دهد که حتی وقتی داری با یک هیولای عظیم‌الجثه می‌جنگی، باید «خفن» به نظر برسی. این «کول‌بودن» (Cool Factor) تمامِ چیزی است که بلیچ روی آن سوار است.

**۲. ایچیگو: قهرمانِ اکراهی**
ایچیگو کوروساکی با بقیه قهرمان‌های شونن فرق دارد. او نمی‌خواهد «پادشاه نینجاها» شود؛ او حتی نمی‌خواهد «قهرمان» باشد. او فقط یک پسرِ معمولی است که می‌خواهد از «کسانی که دوستشان دارد» محافظت کند. این «انگیزه شخصی» به جای «آرمان‌های بزرگ سیاسی»، ایچیگو را به شدت انسانی و ملموس می‌کند. وقتی ایچیگو در آن حالتِ کلافه‌اش می‌گوید «فقط می‌خواهم از همه محافظت کنم»، این حرفِ دلِ خیلی از ماست که در میانه‌ی هیاهوی دنیا، فقط می‌خواهیم دنیای کوچکِ خودمان را امن نگه داریم.

**۳. بانکای (Bankai): لحظه‌یِ خالصِ آدرنالین**
اگر در ناروتو، «ناروتو» و «ساسوکه» مدام تکنیک‌هایشان را آپگرید می‌کردند، در بلیچ، «بانکای» یک «رویداد» است. وقتی یک شخصیت برای اولین بار بانکای‌اش را آزاد می‌کند، انگار داری گیتار الکتریکِ یک گروهِ متال را در اوجِ کنسرت می‌شنوی. آن لحظه، خالص‌ترین نوعِ هیجان در تاریخِ انیمه است. بلیچ با «انتظار» بازی می‌کند؛ کوبو ماه‌ها ما را تشنه‌ی دیدنِ تواناییِ واقعیِ کاپیتان‌ها نگه می‌دارد و بعد، در یک صفحه، تمامِ ابهتِ یک عمرِ آن‌ها را روی کاغذ می‌آورد.

**۴. ایرادات: لابی‌رنتِ بی‌پایان**
باید روراست باشیم؛ بلیچ یک «هرج‌ومرجِ» ساختاریافته است. گاهی اوقات، کوبو آنقدر درگیرِ خلقِ شخصیت‌های جدید با ظاهرِ خفن می‌شود که فراموش می‌کند «داستان» باید پیش برود. داستانِ بلیچ گاهی مثلِ یک دایره تکرار می‌شود: «یک نفر دزدیده شد، ما برای نجاتش به یک جای جدید می‌رویم، مبارزه می‌کنیم، تمام.» این ساختارِ تکراری در بخش‌هایی از داستان (مثل آرکِ آرانکارها) می‌تواند مخاطب را خسته کند، اما… باز هم آنقدر استایل دارد که نمی‌توانی رهایش کنی.

**۵. میراثِ «آهنگِ مرگ»**
بلیچ، مدیتیشنی است روی مفهومِ «مرگ». اینکه مرگ نه یک پایانِ سیاه، بلکه بخشی از جریانِ زندگی (Soul Society) است. بلیچ به ما یاد می‌دهد که «حفاظت کردن» (Protection) سخت‌ترین و در عین حال شکوهمندترینِ کارهاست. ایچیگو، برعکسِ ناروتو که می‌خواست دنیا را «تغییر» دهد، می‌خواست دنیا را «حفظ» کند.

***