«اُشی نو کو»؛ انیمه‌ای که با یه قلابِ عجیب گرفتم، ولی بعد ولَم نکرد
۳ تیر ۱۴۰۵
راستش، من اولش خیلی شک داشتم. یه انیمه که درباره‌ی آیدل‌ها و بچه‌هایی که تناسخ پیدا کردن؟ به نظرم یه کم مسخره اومد. ولی دوستم اصرار کرد که ببینمش. گفت فقط قسمت اول رو ببین، اگه خوشت نیومد ولش کن. رفتم سراغش. یه ساعت و بیست دقیقه بعد، نشستم و به مانیتور خیره شدم و گفتم «این دیگه چه بود؟!»
چیزایی که دوست داشتم
ببین، این انیمه یه کارِ عجیب می‌کنه. اولش بهت می‌گه «من یه انیمه‌ی بامزه و شاد درباره‌ی آیدل‌ها هستم». بعد یهو می‌زنه توی دلِ صنعتِ سرگرمیِ ژاپن و نشونت می‌ده که چه جایِ کثیف و بیرحمی‌ست. اینقدر رک و راست حرف می‌زنه که بعضی وقت‌ها آدم می‌ترسه. مثلاً نشونت می‌ده که چطور آیدل‌ها رو مثل یه کالا می‌بینن. چطور از بچه‌ها سوءاستفاده می‌شه. چطور همه پشتِ صحنه دارن نقش بازی می‌کنن.
شخصیت‌هاش هم واقعاً جان‌دارن. آکوا، اون پسرِ دوقلو، انقدر روی انتقامش متمرکزه که آدم بعضی وقت‌ها ازش می‌ترسه. ولی در عین حال، می‌بینی که چقدر آسیب‌دیده و تنهاست. روبی، خواهرش، دقیقاً برعکسه. پر از انرژیه و می‌خواد مثل مادرش بشه. ولی کمکم می‌بینی که اونم دردهای خودش رو داره. این تقابل بین این دو تا، واقعاً جذابه.
یه چیزی که منو کشت، شخصیتِ خود «آی» بود. مادرشون. اونقدر شیرین و دوست‌داشتنی بود که وقتی آخرش… خب، نمی‌خوام اسپویل کنم. ولی بذار بگم که وقتی اون اتفاق افتاد، من واقعاً گریه کردم. با اینکه کمتر از یک ساعت ازش تو انیمه بود، ولی انقدر خوب ساخته شده بود که انگار سال‌ها بود می‌شناختمش.
چیزایی که ازش بدم اومد
حالا بریم سراغ بدی‌هاش. راستش، یک چیزی که واقعاً اذیتم کرد، این بود که انیمه بعضی وقت‌ها نمی‌دونه می‌خواد چی باشه. یه جا خیلی جدی و تاریکه، یه جا یهو تبدیل می‌شه به یه کمدیِ عاشقانه. مثلاً اون قسمتی که آکوا می‌ره توی برنامه‌ی تلویزیونی و با اون دختره (کانا) دعوا می‌کنه… خیلی بامزه بود، ولی انگار از یه انیمه‌ی دیگه قرض گرفته بودنش. این نوسانِ لحن، بعضی وقت‌ها آدم رو گیج می‌کنه.
یه چیز دیگه، اینکه انیمه انقدر سریع پیش می‌ره که بعضی وقت‌ها شخصیت‌های فرعی رو ول می‌کنه. مثلاً کانا که از اول هست، یه مدت طولانی دیگه خبری ازش نیست. یا مم‌چو که یهو میاد و یهو می‌ره. انگار که نویسنده عجله داشته برسه به ماجرای اصلی و بقیه رو ول کرده.
و یه چیزِ دیگه که شاید به خود انیمه ربط نداشته باشه، ولی فضای مجازی حسابی روش حساس شده. بعضی از اون صحنه‌های اول، مخصوصاً وقتی که آی داره بچه‌هاش رو به دنیا می‌آره، واقعاً می‌تونست عادی‌تر باشه. ولی انگار کارگردان خواسته شوکه‌کننده باشه و یه کم زیاده‌روی کرده.
تا اینجا که گفتم، فصل اول و دوم بود. حالا بریم سراغ فصل سوم…
وصل سوم که اومد، همه چی رو عوض کرد. اگه فصل اول و دوم بیشتر درباره‌ی آکوا و انتقامش بود، این فصل کاملاً مالِ روبی شده. اون دیگه اون دخترک ساده‌ی قبلی نیست. بزرگ‌تر شده، توی دنیای آیدلا داره بالا می‌ره، ولی همزمان داره دنبال حقیقت ماجرا می‌گرده. راستش، بعضی از صحنه‌هاش انقدر سنگین بود که من چند بار مجبور شدم مکث کنم و یه نفس عمیق بکشم.
یه چیزی که توی این فصل خیلی به چشم می‌خوره، اینه که دیگه خبری از اون لحنِ کمدی و سبک نیست. انیمه کاملاً جدی و تاریک شده. انگار که نویسنده گفته «خب، مقدمات تموم شد، حالا بریم سر اصل مطلب». بعضی از اون شخصیت‌های فرعی که قبلاً فقط برای خنده بودن، اینجا یهو جدی می‌شن و می‌بینی که هرکدومشون یه رازِ بزرگ دارن.
یه صحنه توی این فصل هست که هنوز نتونستم ازش بیام بیرون. روبی بالاخره می‌فهمه که… خب، نمی‌خوام اسپویل کنم. ولی بذار اینو بگم که وقتی اون راز رو فهمید، انقدر ضربه خورد که من هم با خودش گریه کردم. این دیگه اون انیمه‌ی بامزه‌ی قبلی نیست. این یه تراژدیِ تمام‌عیاره.
ولی راستش، بعضی وقت‌ها فصل سوم انقدر تاریک می‌شه که آدم خسته می‌شه. دیگه اون تعادلِ قبلی بین شادی و غم رو نداره. همه‌ش غمه، همه‌ش درد. یه جایی می‌رسه که می‌گی «بابا، یه کم بهمون هم خوشی بده!». انگار که کارگردان گفته «می‌خوام بیننده رو له کنم».
یه چیز دیگه، سرعت داستان. بعضی از قسمت‌ها انقدر سریع پیش می‌رن که انگار دارن خلاصه‌ی چیزایی رو که تو مانگا بود، یه جا جمع می‌کنن. ولی بعضی قسمت‌ها هم انقدر کندن که حس می‌کنی داری آب می‌بینی.
تهش چی شد؟
والا، من هنوزم نتونستم ازش بیام بیرون. راستش، انیمه با فصل سومش هنوز تموم نشده و داره پخش می‌شه. ولی همون چیزایی که تا الان دیدم، انقدر توی ذهنم مونده که هر چند وقت یه بار، می‌رم یه قسمتی ازش رو دوباره می‌بینم.
چیزی که این انیمه رو خاص می‌کنه، اینه که بهت یادآوری می‌کنه که همه‌ی آدم‌ها یه نقاب دارن. اون آیدلی که روی صحنه می‌خنده، ممکنه شب تا صبح گریه کرده باشه. اون بازیگری که نقشِ قهرمان رو بازی می‌کنه، ممکنه توی واقعیت بدترین آدم باشه. و اون کسی که بهت لبخند می‌زنه، شاید توی دلش ازت متنفر باشه.
حرف آخر
اگه از من بپرسی که ارزش دیدن داره یا نه، می‌گم آره. ولی با یه شرط. اگه دنبال یه انیمه‌ی شاد و ساده هستی، این برای تو نیست. این انیمه تویِ دلِ صنعتِ سرگرمی رو بهت نشون می‌ده، با همه‌ی زشتی‌هاش. ولی اگه از اون دسته‌ایی که دوست داری یه چیزی ببینی که ته دلت رو تکان بده، حتماً ببینش.
فقط یادت باشه، قسمت اول رو ببین و بعد قضاوت کن. چون اون قسمت، همه‌چیز رو عوض می‌کنه.
دیدگاه های کاربران
اولین نفر باشید دیدگاهی ثبت میکند