انیمه ای به شدت قشنگ و درام و همچنان غمگین

داستان انیمه از یک روز عزاداری شروع می‌شود، دختری از دست رفته و همگی برای او سوگواری می‌کنند. در این بین ما با پسری آشنا می‌شویم که با وجود عزادار بودنش، در مجلس ختم شرکت نکرده و در خانه خود، افسرده و ناراحت روزمرگی اش را سپری می‌کند. در سکانسی بعد او به صفخه گوشی خود نگاه می‌کند که در آن نوشته شده: «میخواهم پانکراست را بخورم.»

داستان از اینجا به بعد با فلش بکی به گذشته، روایت عاشقانه دیدار دختر از دست رفته و پسر عاشق را روایت می‌کند، روایتی شور انگیز که در آن یک طرف معشوقه‌ای عجیب و غریب وجود دارد و یک طرف معشوقی عاشق پیشه. شروع داستان به گونه‌ای است که آن را از هر زاویه‌ای که نگاه کنیم با یک شروع عجیب و غریب روبرو هستیم؛ «میخواهم پانکراست را بخورم» دیگر یعنی چه؟ یک جمله یکی عجیب و نامفهموم و حتی بعضا خنده دار، اما معنی این جمله چیست؟ چرا کسی باید بخواهد پانکراس دیگری را بخورد، این جزو عجیب ترین جملاتی است که در یک اثر سینمایی شنیده ام، آنقدر عجیب که نویسنده داستان تصمیم گرفته، تا آن را به عنوان اثرش تبدیل کند و تا حدودی توانسته عجیب بودن را از همان وهله اول به بیننده حالی کند.