انتقاد از داستان

راستش وقتی شروع کردم به دیدن Re:Zero، پیش خودم گفتم «اوکی، یه isekai دیگه، پسره میره یه دنیای دیگه، همه رو میزنه، OP میشه.» ولی انیمه یه جورایی تو ذوقم زد — به بهترین شکل ممکن.

سوباروی این داستان نه OP هست، نه خفن. یه آدم معمولیه که هر بار می‌میره و از نو شروع می‌کنه، و این چرخه به جای اینکه باحال باشه، داره اذیتش می‌کنه. اون صحنه‌های فروپاشی روانیش؟ واقعاً ناراحت‌کنندهست. یه جاهایی داشتم با خودم می‌گفتم «بسه دیگه، این بنده‌خدا چقدر باید عذاب بکشه.»

شخصیت‌ها هم سطحی نیستن، حتی اونایی که اول به نظر کلیشه‌ای میان. رم، رام، امیلیا — هر کدوم یه داستان پشتشونه که آدم کنجکاو میشه بیشتر بدونه. موسیقیش هم بی‌نقصه، به خصوص تو اون لحظه‌های سنگین داستان که یهو حس می‌کنی دلت فشرده شد.

یه چیزی که خیلی دوست داشتم اینه که انیمه دروغ نمیگه — نه همه چیز خوب تموم میشه، نه قهرمان همیشه درست عمل می‌کنه. همین باعث میشه حس کنی داری یه چیز واقعی می‌بینی